Design and Validation of a Positive Education Curriculum Model Based on Tyler’s Four Fundamental Curriculum Elements

Document Type : Research Paper

Authors

1 Assistant Professor, Department of Elementary Education, Farhangian University, Tehran, Iran

2 Assistant Professor, Department of Educational Sciences, Islamic Azad University, Khorasgan Branch, Esfahan, Iran

Abstract

Positive education is an educational approach that extends beyond academic achievement and addresses students’ well-being, strengths, positive emotions, relationships, and personal growth. The present study aimed to design and validate a positive education curriculum model based on Tyler’s four fundamental curriculum elements: objectives, content, teaching–learning strategies, and assessment. An exploratory sequential mixed-methods design was employed. In the qualitative phase, documentary research and directed qualitative content analysis were conducted to identify and organize the components of positive education. In the quantitative phase, a researcher developed questionnaire was used to examine the proposed model. The qualitative analysis resulted in 42 indicators, including 16 for objectives, 9 for content, 12 for teaching learning strategies, and 5 for assessment. Content validity was examined through the judgments of 15 specialists, and the quantitative data were obtained from 623 teachers. Confirmatory factor analysis and structural equation modeling were used to evaluate the measurement and structural models. The findings supported the four-factor structure of the proposed curriculum model and showed satisfactory reliability for the overall questionnaire and most dimensions. Although the objectives dimension showed comparatively weaker convergent validity, the overall findings provided acceptable evidence for the adequacy of the proposed model. The model can provide a structured framework for designing and revising positive education curricula with an emphasis on students’ well-being and flourishing.
Introduction
Positive education has increasingly attracted attention as an approach that brings positive psychology into educational settings and emphasizes students’ well-being, strengths, positive emotions, hope, meaning in life, relationships, and personal growth. Previous research has shown the relevance of these components to students’ well-being and learning (Noble & McGrath, 2015; Norrish et al., 2013; Seligman et al., 2009; Waters & Loton, 2021). More recent studies have continued to emphasize the importance of developing coherent approaches to positive education in educational contexts (Jianping et al., 2024; Rickard et al., 2024; Wammerl & Lichtinger, 2025). However, the different components of positive education are often considered separately, creating a need for a more integrated curriculum framework. In the present study, Tyler’s four curriculum elements  which were objectives, content, teaching–learning strategies, and assessment were used as an analytical framework for organizing the components identified through documentary analysis. Tyler’s framework was not regarded as a theory or model of positive education; rather, it was used to organize the identified components within a systematic curriculum structure (Tyler, 1949). Accordingly, this study aimed to design and validate a positive education curriculum model based on these four elements.
 
Method
This study was conducted using an exploratory sequential mixed-methods design in two stages. In the qualitative stage, documentary research and directed qualitative content analysis were used to identify the components of a positive education curriculum. Tyler’s four curriculum elements or objectives, content, teaching–learning strategies, and assessment were defined in advance as the main analytical categories, while specific positive education indicators were extracted from the selected sources. The initial search covered publications from 2000 to 2025. From 205 identified sources, 45 relevant sources were selected for final analysis, including 27 articles, 10 books or book chapters, 3 dissertations, and 5 documents. The analysis resulted in 16 indicators for objectives, 9 for content, 12 for teaching–learning strategies, and 5 for assessment. These indicators were used to develop a 42-item researcher developed questionnaire. Content validity was examined through the judgments of 15 specialists using Lawshe’s Content Validity Ratio (CVR). In the quantitative stage, the questionnaire was administered electronically to 623 teachers working at primary, lower secondary, and upper secondary levels. Data were analyzed using SPSS and SmartPLS. The measurement model was evaluated using factor loadings, Cronbach’s alpha, rho_A, composite reliability, and average variance extracted (AVE). Model fit was examined using SRMR, NFI, d_ULS, d_G, and chi-square, while the explanatory power of the model was assessed using R² and adjusted R².
 
Results
The qualitative analysis resulted in a four-element positive education curriculum model consisting of objectives, content, teaching–learning strategies, and assessment.
The first element, objectives, included 16 indicators. These comprised opportunities for learners to select their own goals, realistic and challenging goals, meaning in life, hope, aesthetic goals, moral virtues, attention to learners’ strengths and talents, social skills, traditions and values, personality development, spirituality, gratitude, resilience, logical thinking skills, positive emotions, and future orientation. Thus, the objectives of positive education extended beyond academic achievement and incorporated emotional, social, moral, personal, and meaning-related aspects of learners’ development.
The second element, content, consisted of 9 indicators. These included artistic content, visual and narrative content, joyful and humorous content, value-based and spiritual content, content related to real life, emotional content, content involving positive emotions, content related to positive traits and civic virtues, and altruistic and participatory content. Such content provides opportunities for meaningful learning as well as emotional, social, and value-oriented experiences.
The third element, teaching–learning strategies, included 12 indicators: positive emotion-based methods, field trips, games, interactive and participatory methods, brainstorming, demonstration, use of community resources, storytelling and positive speech, hands-on activities, experimentation, problem-solving, and role-playing. These strategies emphasize active participation, interaction, direct experience, emotional involvement, and learner engagement.
The fourth element, assessment, included self-assessment, downward social comparison, attention to strengths, continuous and effective feedback, and effort-based feedback. Accordingly, assessment in positive education was not restricted to measuring learning outcomes but also considered learners’ self-awareness, strengths, progress, and effort.
The quantitative findings supported the general adequacy of the four-factor model. The model showed SRMR = 0.079, d_ULS = 5.605, d_G = 1.306, chi-square = 4523.028, and NFI = 0.706. The coefficient of determination showed that the model explained 51.9% of the variance in assessment, 61.9% of the variance in teaching–learning strategies, and 55.2% of the variance in content. The corresponding adjusted R² values were 0.518, 0.619, and 0.551, respectively.
The reliability and convergent validity results were generally satisfactory. For assessment, AVE = 0.531, CR = 0.849, rho_A = 0.788, and α = 0.779. For objectives, AVE = 0.368, CR = 0.902, rho_A = 0.895, and α = 0.886. For teaching–learning strategies, AVE = 0.536, CR = 0.932, rho_A = 0.922, and α = 0.921. For content, AVE = 0.551, CR = 0.916, rho_A = 0.903, and α = 0.894. The overall Cronbach’s alpha was 0.954. These findings provide acceptable evidence for the reliability and general adequacy of the proposed four-factor structure. Nevertheless, the comparatively low AVE for the objectives dimension indicates that some indicators in this dimension require further conceptual examination and possible refinement.
 
Conclusion
The findings of this study indicate that positive education can be organized as a coherent curriculum rather than being limited to separate psychological activities or interventions. The proposed model brings together objectives, content, teaching–learning strategies, and assessment and incorporates components related to hope, meaning in life, strengths, positive emotions, moral development, social skills, spirituality, gratitude, resilience, and personal growth. This broad view is consistent with the main orientation of positive education, which emphasizes well-being and human flourishing alongside academic development (Noble & McGrath, 2015; Norrish et al., 2013; Seligman et al., 2009).
The findings also suggest that the use of a curriculum framework can help connect the diverse components of positive education and provide a more systematic basis for curriculum planning. In this study, Tyler’s framework served this organizational purpose rather than functioning as a positive education theory or model. The quantitative findings further supported the general adequacy of the proposed four-factor structure and showed satisfactory reliability for the instrument and its major dimensions.
However, several limitations should be considered. First, the qualitative phase was based on documentary analysis and did not include interviews or focus groups with teachers, educational specialists, or learners. Second, convenience sampling and electronic data collection in the quantitative phase may limit the generalizability of the findings. Third, the comparatively low AVE obtained for the objectives dimension suggests the need for further examination of some indicators. Future studies should therefore combine documentary evidence with interviews or focus groups, use larger and more diverse samples, and test the model with independent samples. Further refinement and validation of the objectives indicators are also recommended. Overall, the proposed model can provide a useful basis for designing and revising positive education curricula, although its application in different educational settings requires further empirical validation and contextual adaptation.
 
Ethical Consideration
Compliance with Ethical Guidelines: All ethical principles involving human participants were observed in this study. Participation was voluntary informed consent was obtained from all participants, and the confidentiality and anonymity of the collected datawere ensured. In the qualitative section, publicly available published data was used, and all cited sources were accurately referenced. In the quantitative section participation in the study was voluntary. Participants were informed about the purpose of the research, and the confidentiality of their responses was maintained. No personally identifying information was requested, and the collected information was used solely for research purposes
Authors’ Contributions First author: Study design, data collection, statistical analysis, drafting and writing of the manuscript. Second author: Supervision, methodology development, critical revision of the manuscript and editing.  All authors approved the final manuscript.
Conflict of Interest The authors declare that they have no conflict of interest regarding the publication of this article.
Funding: This research received no specific grant from any funding agency in the public, commercial, or not for-profit sectors.
Acknowledgment
The authors would like to express their appreciation to the experts and teachers who participated in the study and contributed their time and professional perspectives.
 
*. Corresponding author

Keywords


ظهور جنبش روان‌شناسی مثبت‌گرا نقطۀ عطفی در روان‌شناسی نوین، به رهبری مارتین سلیگمن[1]، بود. سلیگمن با مشاهدۀ تمرکز غالب روان‌شناسی قرن بیستم بر آسیب‌ها، ضعف‌ها و ترمیم آنها، متوجه غفلت از ظرفیت‌ها و توانمندی‌های انسان برای رشد و شکوفایی شد. او پیشنهاد کرد روان‌شناسی نباید صرفاً به رویکرد آسیب‌شناختی محدود شود، بلکه باید به جنبه‌های مثبت انسان نیز توجه کند و از تمامی ظرفیت‌های فردی و اجتماعی برای ارتقای سلامت روان بهره ببرد. این رویکرد نوین، با تأکید بر بهزیستی و شکوفایی انسان، به‌تدریج جایگاهی مهم در حوزه‌های مختلف از جمله آموزش پیدا کرد (مک‌درمت و اسنایدر، 1383/2004).

در طی دهۀ گذشته، روان‌شناسی مثبت‌گرا به یکی از گرایش‌های اصلی در روان‌شناسی تبدیل‌ شده و به جایگاهی مناسب در این رشته دست یافته است. سرعت تبدیل این گرایش به یک رویکرد عمل‌گرا و مبتنی بر شواهد[2] با پیشینۀ هیچ گرایش دیگری قابل مقایسه نیست. این سرعت، به ‌ویژه در زمینۀ ابداع و به‌کارگیری شیوه‌ها و مداخلات[3] در روان‌شناسی مثبت‌گرا چشمگیر است. هم‌زمان با این تحولات در روان‌شناسی، رویکردهای مثبت‌گرا به طرزی فزاینده‌ در حوزۀ آموزش مورد توجه قرارگرفته‌اند؛ زیرا پتانسیل زیادی در ارتقای یادگیری و بهزیستی دانش‌آموزان نشان داده‌اند.

هدف از به‌کارگیری مداخلات مثبت دست‌یابی به سطوحی بالاتر از رضایت از زندگی (Rickard et al., 2024)، ارتقای کیفیت زندگی، افزایش شادکامی، دست‌یابی به بهزیستی[4] و در نهایت، شکوفایی و سعادتمندی (Seligman et al., 2006) است. در این راستا، روان‌شناسی مثبت‌گرا با تمرکز بر توانایی‌ها و نقاط قوت فرد، رویکردی متفاوت از جست‌وجو در ضعف‌ها و کاستی‌ها اتخاذ می‌کند (Seligman et al., 2009). آموزش مبتنی بر این دیدگاه از طریق شناسایی و تقویت این نقاط قوت می‌تواند به انگیزه و توانمندسازی افراد منجر شود (Deroncele-Acosta & Ellis, 2024). به این ترتیب، روان‌شناسی مثبت‌گرا به افراد یاری می‌رساند تا شخصیتی استوارتر، انعطاف‌پذیرتر و فضیلت‌مند‌تر پرورش دهند و در نهایت، خودکارآمدی و کیفیت زندگی تحصیلی آنان بهبود یابد (Molamohseni, 2024). پژوهش‌های انجام‌شده نیز بر اهمیت توجه به نقاط قوت، توانمندی‌ها، امید، معنا، مهارت‌های اجتماعی و رشد همه‌جانبۀ یادگیرندگان در آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا تأکید کرده‌اند (Peterson & Seligman, 2004; Noble & McGrath, 2015; Wammerl & Lichtinger, 2025; Waters & Johnstone, 2022; Waters & Loton, 2021 ).

یکی از مؤلفه‌های کلیدی در این میان، مهارت مثبت‌اندیشی است که شامل آموزش نگرشی متفاوت به رویدادها و داشته‌های مثبت و منفی و ارزش‌گذاری متوازن آنها می‌شود. در آموزش بهزیستی و مثبت‌اندیشی، افراد تشویق می‌شوند تا تجربه‌های مثبت، نقاط قوت فردی و اجتماعی و توانایی‌های بالقوۀ خود را شناسایی و نقش آنها را در افزایش احترام به خود، عزت‌نفس و بهبود کیفیت زندگی‌ درک کنند. همچنین، آنان توانایی شناخت جنبه‌های مثبت دیگران را نیز کسب می‌کنند و می‌آموزند که در جهان نقشی فعال ایفا کنند و زندگی خود را به صورت آگاهانه شکل دهند، نه اینکه منفعلانه پذیرای هر آنچه پیش می‌آید باشند (Seligman & Csikszentmihalyi, 2014).

سیکزنت میهالی، از پیشگامان روان‌شناسی مثبت‌گرا، باور دارد این حوزه تلاش می‌کند تا رشته‌ای مفید و کاربردی برای همگان باشد. او اشاره می‌کند تا پیش از این، روان‌شناسی عمدتاً با «ترس، احساسات منفی و بیماری‌ها» مرتبط بوده و بر جنبه‌های آسیب‌شناختی[5] انسان تمرکز داشته است. در مقابل، روان‌شناسی مثبت بر نقاط قوت و نه ضعف‌های افراد تأکید می‌ورزد. این تغییر رویکرد ضرورت و اهمیت آموزش‌های مثبت‌گرا را نه فقط در مراکز درمانی، بلکه در مدارس و مؤسسه‌های آموزشی برای تمام کودکان و نوجوانان آشکار می‌کند (Petersen & Millei, 2016). در این راستا، کاربرد روان‌شناسی مثبت‌گرا در آموزش یادگیرنده را قادر می‌کند تا علاوه بر کسب دانش و مهارت، بهزیستی خود و دیگران را نیز توسعه دهد (Kern & Wehmeyer, 2021). این کاربرد در حوزۀ آموزش‌وپرورش با عنوان «آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا» شناخته می‌شود؛ اصطلاحی جامع برای توصیف مداخلات و برنامه‌های تجربی تأییدشده از روان‌شناسی مثبت که بر سلامت دانش‌آموزان تأثیر می‌گذارد (White et al., 2017). نوریش و همکاران نیز آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا را به عنوان ترکیب هدفمند اصول روان‌شناسی مثبت با بهترین شیوه‌های تدریس و با پارادایم‌های آموزشی به منظور ارتقای رشد مطلوب و شکوفایی در محیط مدرسه تعریف می‌کنند (Norrish et al., 2013).

آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا رویکردی است که با بهره‌گیری از روان‌شناسی مثبت‌گرا، به ‌طور برابر بر نقاط قوت فردی و انگیزه‌های شخصی برای ترویج یادگیری تأکید می‌کند. برخلاف روش‌های سنتی مدارس که در آنها معلمان تلاش می‌کنند مطالب درسی‌ را برای دانش‌آموزان متوسط کلاس مناسب کنند و کل کلاس را با یک سبک تدریس و ارزشیابی پیش ببرند، معلمان مدارس مثبت‌گرا از تکنیک‌هایی استفاده می‌کنند که بر بهزیستی تک‌تک دانش‌آموزان تمرکز دارند (Chen & Mcnamee, 2011). این رویکرد یافته‌های پژوهشگران روان‌شناسی مثبت‌گرا را در عرصۀ آموزش‌وپرورش به کار می‌گیرد و بهترین شیوه‌های کاهش یا حتی جلوگیری از افسردگی، اضطراب، افزایش لذت، تعامل در مدرسه، بهبود کنجکاوی و عشق به یادگیری را نشان می‌دهد؛ همچنین، مهارت‌های اجتماعی همچون همدلی، همکاری، جرئت‌ورزی و خودکنترلی را تقویت می‌کند که همگی با پیشرفت تحصیلی همبستگی دارند (Ramachandram, 2016).

آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا، با ارائۀ پیشنهاد‌های آموزشی غنی‌تر و با در نظر گرفتن عامل سلامت روانی و جسمانی لازم برای افزایش ظرفیت یادگیری مؤثر هر دانش‌آموز، بهزیستی دانش‌آموزان را بهبود می‌بخشد و با ترسیم مواد تشکیل‌دهندۀ آموزش مؤثر و ماندگار، اصول روان‌شناسی مثبت‌گرا و انعطاف‌پذیری را در هم می‌آمیزد (Geelong Grammar School, 2015).

پژوهش‌های انجام‌شده دربارۀ آموزش مثبت‌گرا و مثبت‌اندیشی تأثیر چشمگیر آن در پیشگیری و درمان مشکلات عاطفی دانش‌آموزان و افزایش سلامت روان (World Health Organization, 2017)، امیدواری، خودکارآمدی، عزت‌نفس و کاهش افسردگی (Lee, 2017) و افزایش رشد ذهنی و تاب‌آوری (Jianping et al., 2024) را نشان می‌دهند. آموزش مهارت‌های مثبت‌اندیشی برای افراد، به ‌ویژه کودکان و نوجوانان، به ‌منظور تقویت بهبود ارتباط مثبت با دیگران، ترویج احساسات مثبت، رفتارهای سازنده، شناخت و ادراک مثبت، ارتقای بهزیستی، درمان اختلالات روانی مانند افسردگی و اضطراب و نیز افزایش عزت‌نفس بسیار مفید و سودمند است (Sin & Lyubomirsky, 2009).

افزون بر این، توجه به هدف‌گذاری، امیدواری و آینده‌نگری در فرایند تربیت می‌تواند به تقویت انگیزش، خودمدیریتی و رشد فردی و اجتماعی یادگیرندگان کمک کند و از این‌ رو، این مؤلفه‌ها از عناصر مهم آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا به شمار می‌آیند (مک‌درمت و اسنایدر، 1383/2004؛ Pedrotti et al., 2009; Snyder, 2000; Snyder & Lopez, 2009; Weldon, 2016).

از دیگر آثار مثبت آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا می‌توان به ارائۀ راه و روش درست زندگی‌کردن و افزایش رضایتمندی از زندگی (Seligman & Csikszentmihalyi, 2014; Wammerl & Lichtinger, 2025)، کاهش خودکشی (Yuk Ching, 2016)، مقابله با استرس (Williamson & Cullingford, 1998)، افزایش بهزیستی در گروه‌های سنی مختلف (Fuente-Hernández et al., 2025) و کاهش افسردگی و افزایش شادکامی (میرهاشمی و همکاران، 1394) اشاره کرد. این افزایش شادکامی نیز به نوبۀ خود موجب موفقیت دانش‌آموزان می‌شود (Lyubomirsky et al., 2005). از سوی دیگر، در این رویکرد، تقویت هیجانات مثبت، قدردانی، فضایل اخلاقی، نوع‌دوستی، بخشش، معنویت و روابط مثبت به‌ عنوان مؤلفه‌هایی مرتبط با بهزیستی و رشد مطلوب مورد توجه قرار گرفته‌اند (کار، 1391/2004؛ لیمن و مک‌ماهن،1394/2011؛میگارموئه، 1393/2009Bennett & Shepherd, 2013; Enright, 2011; Ruini, 2017; Seligman, 2011).

با توجه به نتایج پژوهش‌هایی که تأثیر آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا بر بهبود عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان را نشان داده‌اند، به کارگیری برنامه‌های آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا نه فقط فضایی سرشار از نشاط و شادابی در مدارس ایجاد می‌کند، بلکه به بهبود وضعیت روانی و عاطفی دانش‌آموزان نیز می‌انجامد و بر اساس پژوهش برکار، پیشرفت تحصیلی آنان را نیز ارتقا می‌بخشد (Borkar, 2016). همچنین، شیوع افسردگی در میان دانشجویان به دلایل مختلف (فروتنی، 1384؛ عزیزی و همکاران، 1394) و یافته‌های پژوهشی مبنی بر تأثیر آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا در کاهش افسردگی (Lee, 2017; Lyubomirsky & Layous, 2013)، ضرورت استفاده از این رویکرد در سطوح مختلف آموزشی را آشکار می‌کند. استفاده از برنامه‌های آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا می‌تواند به بهبودی افسردگی دانشجویان و ارتقای عملکرد تحصیلی آنها کمک شایانی کند.

شیوع زیاد افسردگی در میان جوانان، کاهش سطح رضایت از زندگی و هم‌افزایی مثبت بین یادگیری و هیجانات مثبت، همگی گواهی بر ضرورت آموزش مهارت‌های مرتبط با شادکامی و بهزیستی در محیط‌های آموزشی دارند. شواهدی چشمگیر از مطالعات کنترل‌شده نشان می‌دهد مهارت‌هایی که سبب انعطاف‌پذیری، احساسات مثبت، سرگرمی و معنا در زندگی می‌شوند را می‌توان به دانش‌آموزان آموزش داد (Seligman et al., 2009). آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا را می‌توان تحولی به‌موقع در نظام آموزشی دانست؛ زیرا اولاً، به عنوان سپری در برابر نرخ رو به افزایش اختلالات روانی عمل می‌کند و ثانیاً، بهزیستی دانش‌آموزان که هدف غایی آن است، به عنوان عاملی تقویت‌کننده برای یادگیری و عملکرد تحصیلی شناخته ‌شده است (Gokcen, 2013).

سلیگمن و همکاران در خصوص ضرورت آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا تأکید می‌کنند بهزیستی باید بر سه ‌پایۀ اساسی در مدارس آموزش داده شود: به عنوان پادزهری برای افسردگی، ابزاری برای افزایش رضایت از زندگی و به عنوان عاملی مؤثر در بهبود یادگیری و تفکر خلاق (Seligman et al., 2009). از آنجا که بخش اعظم دوران جوانی در مدارس سپری می‌شود، این نهادهای آموزشی فرصتی بی‌بدیل برای ارتقای بهزیستی دانش‌آموزان در مقیاسی وسیع فراهم می‌آورند. پژوهش‌های انجام‌شده در زمینۀ آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا در تعلیم‌وتربیت دانش‌آموزان تأثیر آن را بر سلامتی جسمی و روانی، آسایش و شکوفایی آنان و به‌تبع آن جامعه نشان می‌دهند. از این رو، این موضوع از اهمیتی بسزا برخوردار است و به‌کارگیری آن موجب توانمندسازی فراگیران و ارتقای نقاط قوت آنان خواهد شد.

از آنجا که تحقق اهداف آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا نیازمند طراحی برنامۀ درسی منسجم و برخوردار از عناصر اساسی برنامه‌ریزی درسی است، در پژوهش حاضر، الگوی برنامۀ درسی بر اساس چهار عنصر اساسی مورد تأکید تایلر، شامل اهداف، محتوا، راهبردهای یاددهی–یادگیری و ارزشیابی، سازمان‌دهی شده است. در این چارچوب، دیدگاه تایلر به‌ عنوان چارچوبی برای سازمان‌دهی عناصر برنامۀ درسی به کار گرفته شده است، نه به ‌عنوان نظریه‌ای اختصاصی دربارۀ آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا؛ بنابراین، پژوهش حاضر می‌کوشد تا مؤلفه‌ها و الزامات آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا را در قالب این چهار عنصر برنامۀ درسی شناسایی، سازمان‌دهی و اعتبارسنجی کند.

با توجه به تأثیرات مثبت برنامۀ درسی آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا در پیشگیری و درمان مشکلات عاطفی دانش‌آموزان، افزایش سلامت روانی آنها، کاهش افسردگی و خودکشی، پیشرفت تحصیلی، مقابله با استرس و افزایش خودکارآمدی و امیدواری، استفاده از برنامۀ درسی آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا در آموزش ضروری است. از این رو، هدف از پژوهش حاضر عبارت است از:

  • طراحی الگوی برنامۀ درسی آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا،
  • اعتباربخشی برنامۀ درسی آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا.

 روش

روش، قلمرو پژوهش و شرکت‌کنندگان: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، آمیخته (کیفی–کمّی) با طرح اکتشافی متوالی[6] است که در دو مرحلۀ طراحی الگو و اعتباربخشی آن انجام شد. در مرحلۀ نخست، به ‌منظور طراحی الگوی برنامۀ درسی آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا، از روش پژوهش اسنادی[7] و تحلیل محتوای کیفی با رویکرد قیاسی[8] استفاده شد. چارچوب تحلیلی این پژوهش بر اساس عناصر چهارگانۀ برنامۀ درسی تایلر (Tyler, 1949) شامل اهداف[9]، محتوا[10]، راهبردهای یاددهی–یادگیری[11]  و  ارزشیابی[12] تعیین شد. انتخاب این چارچوب به دلیل جامعیت، کاربرد گسترده در پژوهش‌های برنامه‌ریزی درسی و تناسب آن با هدف پژوهش که طراحی یک الگوی برنامۀ درسی مبتنی بر مؤلفه‌های مثبت‌گرا بود، صورت گرفت. تایلر در این پژوهش نه به عنوان الگوی نهایی، بلکه به عنوان چارچوبی تحلیلی[13] برای سازمان‌دهی و دسته‌بندی مؤلفه‌های روان‌شناسی مثبت‌گرا استفاده شده است؛ به عبارت دیگر، چهار عنصر برنامۀ درسی تایلر به ‌عنوان مقوله‌های اصلی و از پیش تعیین‌شدۀ تحلیل در نظر گرفته شدند و مؤلفه‌ها و شاخص‌های اختصاصی آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا از طریق بررسی و تحلیل منابع علمی استخراج و در این چهار مقوله سازمان‌دهی شدند.

قلمرو پژوهش در بخش کیفی شامل تمامی منابع چاپی و الکترونیکی مرتبط با حوزه‌های روان‌شناسی مثبت‌گرا، آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا، برنامه‌ریزی درسی و اسناد مرتبط بود که در پایگاه‌های معتبر داخلی و بین‌المللی، از جمله الزویر[14]، پاب‌مد[15]، گوگل اسکالر[16]، ساینس دایرکت[17] و مگ ایران[18] جست‌وجو شد. جست‌وجوی منابع با استفاده از کلیدواژه‌های فارسی و انگلیسی مرتبط با «روان‌شناسی مثبت‌گرا»، «آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا»، «برنامۀ درسی مثبت‌گرا» و ترکیب‌های مرتبط انجام شد. بازۀ جست‌وجوی اولیه سال‌های 2000 تا 2025 را در بر گرفت؛ زیرا بخشی مهم از ادبیات آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا در پی شکل‌گیری و گسترش روان‌شناسی مثبت‌گرا در اوایل دهۀ ۲۰۰۰ توسعه یافته است. از منابع پیش از 2010 بیشتر برای درک مبانی نظری استفاده شد و منابع منتشرشده از سال 2010 به بعد در صورت ارتباط مستقیم با موضوع پژوهش، در تحلیل اصلی مورد توجه قرار گرفتند.

فرایند انتخاب منابع در چند مرحله انجام شد. ابتدا، منابع بازیابی‌شده بر اساس عنوان و چکیده از نظر ارتباط با موضوع پژوهش غربال شدند؛ سپس، متن کامل منابع مرتبط بررسی و منابع فاقد ارتباط مستقیم با آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا، برنامۀ درسی یا چهار عنصر چارچوب تحلیلی حذف شدند. منابع تکراری نیز از فرایند بررسی کنار گذاشته شدند. فرایند جست‌وجو و بررسی منابع تا زمانی ادامه یافت که بررسی منابع جدید مؤلفه یا شاخصی جدید به چارچوب تحلیلی اضافه نمی‌کرد. در مجموع، 205 منبع در مرحلۀ جست‌وجو شناسایی شدند و پس از حذف منابع تکراری و نامرتبط، 45 منبع شامل 27 مقاله، 10 تعداد کتاب/فصل کتاب، 3 پایان‌نامه و 5 سند برای تحلیل نهایی انتخاب شدند.

سپس، اطلاعات مرتبط از منابع منتخب استخراج و در قالب فیش‌های پژوهشی ثبت شد و کدهای اولیه از متن منابع استخراج، کدهای مشابه در قالب مضامین هم‌خانواده ادغام و مضامین حاصل در چهار مقولۀ اصلی اهداف، محتوا، راهبردهای یاددهی–یادگیری و ارزشیابی طبقه‌بندی شدند. این فرایند تا زمانی ادامه یافت که بررسی منابع جدید مؤلفه یا شاخصی جدید به ساختار مفهومی حاصل اضافه نمی‌کرد. حاصل این فرایند، شناسایی ۱۶ شاخص برای عنصر اهداف، ۹ شاخص برای عنصر محتوا، ۱۲ شاخص برای عنصر راهبردهای یاددهی–یادگیری و ۵ شاخص برای عنصر ارزشیابی بود که در مجموع، ساختار اولیۀ ۴۲گویه‌ای پرسشنامه را تشکیل داد.

برای اعتباربخشی محتوایی الگوی استخراج‌شده، از نظر ۱۵ نفر از متخصصان حوزۀ برنامه‌ریزی درسی، علوم تربیتی و روان‌شناسی مثبت‌گرا استفاده شد. متخصصان به روش نمونه‌گیری گلوله‌برفی[19] انتخاب شدند. ابتدا، صاحب‌نظران واجد شرایط بر اساس سوابق علمی و پژوهشی مرتبط شناسایی شدند و سپس، از آنان خواسته شد تا متخصصان واجد شرایط دیگری را معرفی کنند. معیارهای ورود شامل برخورداری از سوابق علمی و پژوهشی مرتبط، تجربۀ تخصصی در حوزۀ برنامه‌ریزی درسی، علوم تربیتی یا روان‌شناسی مثبت‌گرا بودند. متخصصان ضرورت مؤلفه‌ها و شاخص‌های الگو را بررسی کردند و دیدگاه‌های کیفی آنان نیز برای اصلاح و تکمیل الگوی اولیه استفاده شد.

شرکت‌کنندگان در بخش کمّی شامل کلیۀ معلمان دوره‌های ابتدایی، متوسطۀ اول و متوسطۀ دوم کشور بودند که در سال تحصیلی ۱۴۰2–۱۴۰3 مشغول به خدمت بودند. با توجه به تعداد 42 گویه و قاعدۀ پیشنهادی کلاین (Kline, 2016)، حداقل حجم نمونه ۲۱۰ نفر برآورد شد. با این حال، به منظور افزایش توان آماری، تعداد ۶۲۳ پرسشنامه جمع‌آوری و تحلیل شد. با توجه به پراکندگی جغرافیایی گستردۀ جامعۀ آماری و محدودیت‌های اجرایی، از روش نمونه‌گیری در دسترس به صورت مجازی استفاده شد. برای این منظور، پرسشنامۀ پژوهشگرساخته در بستر پلتفرم گوگل فرمز[20] طراحی شد و لینک آن از طریق شبکه‌های اجتماعی معلمان (ایتا، تلگرام، واتساپ) در اختیار آنان قرار گرفت. به منظور افزایش تنوع جغرافیایی نمونه، تلاش شد پاسخ‌دهندگان از استان‌های مختلف کشور انتخاب شوند. توزیع پاسخ‌دهندگان بر اساس استان محل خدمت در جدول 1 ارائه شده است.

جدول 1

توزیع نمونه بر اساس استان محل خدمت

Table 1

Sample Distribution Based on the Province of Service

استان

تعداد

درصد

تهران

142

8/22

اصفهان

98

7/15

خراسان رضوی

87

14/14

فارس

76

2/12

خوزستان

65

4/10

مازندران

54

7/8

آذربایجان شرقی

52

4/8

سیستان و بلوچستان

49

8/7

مجموع

623

100

ابزار سنجش: ابزار سنجش گردآوری داده‌ها در بخش کمّی پرسشنامۀ پژوهشگرساختۀ برنامۀ درسی آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا[21] بود که بر اساس یافته‌های مرحلۀ کیفی پژوهش تدوین شد. ساختار پرسشنامه با استفاده از چهار عنصر چارچوب تحلیلی پژوهش، یعنی اهداف، محتوا، راهبردهای یاددهی–یادگیری و ارزشیابی، تنظیم شد. پرسشنامه در مجموع شامل ۴۲ گویه بود که ۱۶ گویه به اهداف، ۹ گویه به محتوا، ۱۲ گویه به راهبردهای یاددهی–یادگیری و ۵ گویه به ارزشیابی اختصاص داشتند. در بُعد اهداف، شاخص‌هایی شامل فرصت انتخاب هدف توسط یادگیرنده، اهداف واقع‌بینانه و چالش‌برانگیز، توجه به معنای زندگی، امیدواری، اهداف زیباشناختی، توجه به فضایل اخلاقی، توجه به توانمندی‌ها و استعدادهای فراگیران، آموزش مهارت‌های اجتماعی، توجه به سنت‌ها و ارزش‌ها، رشد شخصیت، معنویت، قدردانی، انعطاف‌پذیری، مهارت تفکر منطقی، توجه به هیجانات مثبت و آینده‌نگری قرار گرفتند. در بُعد محتوا، شاخص‌های محتوای هنری، دیداری و روایی، شاد و طنزآمیز، ارزشی و معنوی، مرتبط با زندگی واقعی، هیجانی، حاوی احساسات مثبت، مرتبط با صفات مثبت و فضایل شهروندی و نوع‌دوستانه و مشارکتی لحاظ شدند. در بُعد راهبردهای یاددهی–یادگیری نیز روش‌های مبتنی بر هیجان مثبت، گردش علمی، بازی، روش‌های تعاملی و مشارکتی، بارش مغزی، روش نمایشی، بهره‌گیری از ظرفیت‌های جامعه، داستان‌گویی و سخنرانی مثبت، دست‌ورزی، روش آزمایشی، حل مسئله و ایفای نقش قرار گرفتند. بُعد ارزشیابی نیز شامل خودارزیابی، مقایسه با افراد پایین‌تر از خود، توجه به نقاط قوت در ارزیابی به صورت بازخورد مستمر و مؤثر و بازخورد مبتنی بر تلاش بود. این مؤلفه‌ها و شاخص‌ها در مرحلۀ کیفی از تحلیل منابع استخراج و در قالب چهار عنصر برنامۀ درسی سازمان‌دهی شدند. پرسشنامه شامل ۴۲ گویه بود و پاسخ‌ها بر اساس مقیاس شش‌درجه‌ای لیکرت از «کاملاً نادرست» (۱) تا «کاملاً درست» (۶) نمره‌گذاری شدند. دامنۀ نمرات بین ۴۲ تا ۲۵۲ متغیر بود و نمرۀ کل از مجموع نمرات تمامی گویه‌ها به دست آمد. پایایی[22] کل پرسشنامه 954/0 به دست آمد.

روش اجرا و تحلیل: اجرای پژوهش در دو مرحله انجام شد. در مرحلۀ نخست، منابع علمی مرتبط با روان‌شناسی مثبت‌گرا، آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا و برنامۀ درسی جست‌وجو و غربال شدند. سپس، داده‌های متنی مرتبط استخراج و با استفاده از تحلیل محتوای قیاسی بررسی شدند. چهار عنصر اهداف، محتوا، راهبردهای یاددهی–یادگیری و ارزشیابی به‌ عنوان مقوله‌های اصلی تحلیل در نظر گرفته شدند و کدهای مرتبط با هر مقوله استخراج و در قالب مضامین و شاخص‌های اختصاصی سازمان‌دهی شدند. بر اساس نتایج این مرحله، الگوی اولیۀ برنامۀ درسی آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا و پرسشنامۀ پژوهشگرساخته تدوین شد. در مرحلۀ دوم، روایی محتوایی الگوی پیشنهادی با استفاده از روش لاوشه (CVR)[23] بررسی شد. برای این منظور، نسخۀ اولیۀ ابزار در اختیار 15 نفر از متخصصان برنامه‌ریزی درسی و علوم تربیتی قرار گرفت. متخصصان میزان ضرورت هر یک از مؤلفه‌ها و شاخص‌های الگو را در سه سطح «ضروری»، «مفید ولی غیرضروری» و «غیرضروری» ارزیابی کردند. سپس، نسبت روایی محتوا برای هر مؤلفه محاسبه و بر اساس مقادیر بحرانی جدول لاوشه قضاوت شد. علاوه بر شاخص کمّی CVR، دیدگاه‌ها و پیشنهادهای کیفی متخصصان نیز در اصلاح و تکمیل الگوی نهایی لحاظ شدند. پرسشنامۀ نهایی تدوین شد و به ‌صورت الکترونیکی در اختیار معلمان قرار گرفت. پس از گردآوری ۶۲۳ پرسشنامۀ معتبر، داده‌ها در محیط‌های SPSS و SmartPLS تحلیل شدند. در بخش توصیفی، ویژگی‌های جمعیت شناختی پاسخ‌دهندگان و توزیع نمونه بررسی شدند. در بخش استنباطی، برای ارزیابی مدل اندازه‌گیری از 

بارهای عاملی، آلفای کرونباخ، شاخص‌های لامبدا (rho_A)، پایایی ترکیبی (CR) و میانگین واریانس استخراج‌شده (AVE) استفاده شد. همچنین، برای بررسی برازش مدل، شاخص‌های SRMR، NFI، d_ULS، d_G و آمارۀ کای‌دو گزارش شدند. برای بررسی قدرت تبیین سازه‌های درون‌زا نیز ضریب تعیین (R²) و ضریب تعیین تعدیل‌شده بررسی و شاخص‌های هم‌خطی با استفاده از VIF ارزیابی شدند. تحلیل‌های یادشده در نرم‌افزار SmartPLS انجام شد. برای بررسی روایی سازۀ پرسشنامه از تحلیل عاملی تأییدی استفاده شد. همچنین، پایایی و روایی همگرای ابزار با استفاده از آلفای کرونباخ، پایایی ترکیبی (CR)، شاخص‌های لامبدا (rho_A) و میانگین واریانس استخراج‌شده (AVE) بررسی شد. مقدار آلفای کرونباخ برای کل پرسشنامه 954/0 و برای خرده‌مقیاس‌های ارزشیابی، اهداف، روش‌های تدریس و محتوا به ترتیب 779/0، 886/0، 921/0 و 894/0 به دست آمد. مقادیر پایایی ترکیبی نیز به ترتیب 849/0، 902/0، 932/0 و 916/0 و مقادیرrho_A(ρ_A) به ترتیب 788/0، 895/0، 922/0 و 903/0 بود. همچنین، مقدار AVEبرای خرده‌مقیاس‌های ارزشیابی، اهداف، روش‌های تدریس و محتوا به ترتیب 531/0، 368/0، 536/0 و 551/0 به دست آمد. تجزیه‌وتحلیل داده‌های کیفی با استفاده از تحلیل محتوای قیاسی انجام شد. در بخش کمّی نیز ابتدا از آمار توصیفی شامل فراوانی، درصد، میانگین و انحراف معیار برای توصیف ویژگی‌های نمونه استفاده شد. پس از بررسی پیش‌فرض‌های آماری و آزمون نرمال‌بودن داده‌ها، برای ارزیابی روایی سازه و آزمون الگوی پیشنهادی از مدل‌یابی معادلات ساختاری با رویکرد حداقل مربعات جزئی (PLS-SEM) استفاده شد. تمامی تحلیل‌های آماری با استفاده از نرم‌افزارهای SPSS و SmartPLS انجام شدند.

یافته‌ها

پیش از ارائۀ یافته‌ها، لازم به توضیح است که چارچوب تحلیلی این پژوهش بر اساس الگوی برنامۀ درسی تایلر (Tyler, 1949) انتخاب شده است. انتخاب این چارچوب به دلیل جامعیت، کاربرد گسترده در پژوهش‌های برنامه‌ریزی درسی، تناسب عناصر چهارگانۀ آن (هدف، محتوا، راهبردهای یاددهی–یادگیری و ارزشیابی) با هدف پژوهش که طراحی یک الگوی برنامۀ درسی است و قابلیت بسط‌پذیری آن برای گنجاندن مؤلفه‌های آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا صورت گرفته است. با توجه به رویکرد قیاسی پژوهش، این چارچوب به صورت پیشینی تعیین شد و تمامی داده‌های مستخرج از منابع، بر اساس این چهار عنصر، کدگذاری و دسته‌بندی شدند. از این رو، با توجه به هدف پژوهش، یافته‌های به‌دست‌آمده برای طراحی الگوی برنامۀ درسی آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا از متون تخصصی الکترونیکی و چاپی شامل عناصر هدف، محتوا، راهبردها و روش‌های تدریس و ارزشیابی به شرح جدول 2 است.

جدول 2

مضامین مرتبط با اهداف آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا

Table 2

Topics Related to the Goals of Positive Education

کد مضامین هم‌دسته‌شده

مضامین یا مفاهیم جایگزین‌شده

278) اهداف قابل ‌دسترس

281) اهداف دست‌یافتنی

240) اضطراب‌آفرین‌بودن اهداف دست‌نیافتنی

اهداف قابل ‌دسترس

اهداف واقع‌بینانه و چالش‌برانگیز

اهداف

273) مناسب‌بودن اهداف دارای دشواری متوسط

267) انتخاب اهداف سطح دشواری متوسط به ‌وسیلۀ افراد بسیار امیدوار

243) زیاد دشوارنبودن اهداف

اهداف دارای دشواری متوسط

338) تأثیر روشن‌بودن اهداف و افزایش امید در کودکان

574) ارتباط هدف روشن داشتن و افزایش انگیزش درونی

851) مشخص و روشن بودن اهداف

واضح و روشن بودن اهداف

265) انصراف از هدف منفی

282) انتخاب اهداف ارزشمند

287) انتخاب اهداف بااهمیت

285) ارتباط هیجان‌های مثبت با امید

235) ارتباط رسیدن به اهداف ارزشمند و شادمانی

اهداف ارزشمند و عالی

247) ارتباط تعیین هدف توسط فرد و امید

573) دادن حق انتخاب باعث افزایش انگیزش درونی

257) تأثیر تعیین هدف در امید

254) تعیین هدف جزئی از فرایند امید

انتخاب هدف توسط فرد (هدف‌گذاری)

فرصت انتخاب هدف (تعیین هدف)

743) استفاده از پیشنهاد دانش‌آموزان برای توسعۀ برنامۀ درسی باعث افزایش معنا

784) مشارکت در تصمیم‌گیری باعث رشد ذهنی و عاطفی

مشارکت در تصمیم‌گیری

275) توجه به تفاوت‌های فردی در انتخاب اهداف

276) انتخاب مجموعه‌ای از اهداف با سطوح متفاوت

توجه به تفاوت‌های فردی

168) ارتباط شادی و معنا در زندگی

675) به دنبال معنا بودن انسان

698) داشتن جزء شناختی و انگیزشی معنا

700) شناخت جای خود در زندگی، جزء شناختی معنا

754) ارتباط معنا و هدف در زندگی با بهزیستی

5) ترویج معنا و فضیلت

91) معناداربودن

توجه به معنای زندگی

8) امیدداشتن به آینده

95) امیدواری

181) ارتباط شادی و امید

9) خوش‌بینی نسبت به آینده

234) ارتباط سعادتمندی و نگاه امیدوارانه به آینده داشتن

امیدواری

17) حساس‌بودن به زیبایی

92) ستایش زیبایی

توجه به زیبایی

اهداف زیباشناختی

330) تأثیر هنر بر ارتقای توان راه‌یابی و موفقیت

192) ارتباط استفاده از هنر و شادی

567) افزایش انگیزش درونی با به کار بردن هنر

192) ارتباط استفاده از هنر و شادی

654) تأثیر هنر بر سیالی

توجه به هنر

19) تمرکز بر صفت بخشش

39) بخشنده‌بودن

بخشش

توجه به فضایل اخلاقی

416) قابلیت آموزش عفو و بخشش

845) بخشش موجب نگرش مثبت

عفو و گذشت

121) افزایش تحمل

459) ارتباط خلق مثبت و تحمل‌داشتن

29) توجه به بردباری

بردباری

469) خلاق‌ترشدن افراد با خلق مثبت

470) پذیراشدن افراد با خلق مثبت

471) سازنده‌شدن افراد با خلق مثبت

30) توجه به اخلاق کاری

خلق مثبت

27) توجه به نوع‌دوستی

102) ارتباط هیجان مثبت با دوستی

763) به دست آوردن معنا از طریق نوع‌دوستی

74) انسان‌دوستی

نوع‌دوستی

43) حرکت در جهت رشد استعدادها

157) ارتباط توجه به نقاط قوت و افزایش بهزیستی

327) توجه به توانایی انسان برای افزایش امید

1) تمرکز بر نقاط مثبت

31) استفاده از رویکردهای مبتنی بر نقاط قوت

توجه به توانمندی‌ها (استعدادها)

40) اجتماعی‌بودن

103) ارتباط هیجان مثبت با مهارت‌های اجتماعی

211) ارتباط اجتماعی‌بودن و شادی

آموزش مهارت‌های اجتماعی

706)    قراردادن معنای زندگی بر پایۀ ارزش‌ها

759) به دست آوردن معنا از طریق حفظ ارزش‌ها

128) توجه به ارزش‌ها

129) یادگیری مبتنی بر ارزش

توجه به ارزش‌ها

سنت‌ها و ارزش‌ها

760) به دست آوردن معنا از طریق حفظ سنت‌ها

764) به دست آوردن معنا از طریق همانندسازی با سنت

765) به دست آوردن معنا از طریق همانندسازی با فرهنگ

سنت و فرهنگ

209) ارتباط شخصیت سالم و شادی

762) به دست آوردن معنا از طریق رشد شخصی

117) توجه به توسعۀ شخصیت

توجه به توسعۀ شخصیت

22) توجه به معنویت

724) معنویت و مذهب موجب سلامت روان و خودکارآمدی

726) معنویت و مذهب باعث آرامش درونی

727) معنویت و مذهب باعث قدرت مقابله با مرگ‌ومیر

730) معنویت و مذهب باعث عشق

729) معنویت و مذهب باعث امید

732) معنویت و مذهب موجب محبت و خوش‌بینی

733) معنویت و مذهب باعث معنا در زندگی

734) معنویت بیشتر موجب افسردگی کمتر

توجه به ابعاد معنوی

معنویت

98) ایمان

427) ایمان، هیجان مثبت

باایمان‌بودن

53) صفت مثبت قدردانی

352) ارتباط قدردانی با شادی

353) ارتباط قدردانی با رضایت

355) ارتباط قدردانی با حس تعجب

354) ارتباط قدردانی با امید

توجه به صفت قدردانی

قدردانی

54) صفت مثبت تشکرکردن

94) شکرگزاری

شکرگزاربودن

116) هدف آموزش‌و‌پرورش مثبت‌گرا انعطاف‌پذیری

692) قابل‌ آموزش دادن انعطاف‌پذیری

836) ارتباط سلامت و انعطاف‌پذیری

انعطاف‌پذیری

595) قابلیت آموزش‌دادن مهارت تفکر منطقی

545) مؤثربودن جنبۀ منطقی ذهن در تعیین هدف

مهارت تفکر منطقی

105) ارتباط هیجان مثبت با خوش‌بینی

313) پرورش هیجانات مثبت برای افزایش امید

494) ایجاد و بسط منابع اجتماعی با هیجان مثبت

693) قابل ‌آموزش دادن احساسات مثبت

توجه به هیجانات مثبت

21) تمرکز بر صفت آینده‌نگری

89) دوراندیشی

آینده‌نگری

با توجه به جدول بالا، اهداف آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا شامل فرصت انتخاب هدف (تعیین هدف) توسط یادگیرنده، توجه به معنای زندگی، امیدواری، اهداف زیباشناختی، توجه به فضایل اخلاقی، توجه به توانمندی‌ها و استعدادهای فراگیران، آموزش مهارت‌های اجتماعی، اهداف مرتبط با سنت‌ها و ارزش‌ها، اهداف مرتبط با رشد شخصیت، معنویت، قدردانی، انعطاف‌پذیری، مهارت تفکر منطقی، توجه به هیجانات مثبت و آینده‌نگری هستند.

 

 

جدول 3

مضامین مرتبط با محتوای آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا

Table 3

Themes Related to the Content of Positive Education

654) هنر موجب سیالی

567) افزایش انگیزش درونی با به کار بردن هنر

192) ارتباط استفاده از هنر و شادی

656) دست‌یافتن به سیالی از طریق تجربۀ زیباشناختی

هنر

 

محتوای هنری

محتوا

566) افزایش انگیزش درونی با استفاده از موسیقی

191) ارتباط موسیقی و شادی

موسیقی

 

454) افزایش شادی با پرهیز از جبرگرایی

504) شادبودن یکی از راه‌های ایجاد احساس مثبت

598) افزایش تاب‌آوری با استفاده از طنز

 

محتوای شاد و طنزآمیز

583) ارتباط تصویرسازی هیجانی با بهبود یادگیری

578) تأثیرگذاری بر هیجان با تشکیل تصاویر دیداری

582) استفاده از تصویرسازی هیجانی برای کاهش فشار روانی

تصاویر

محتوای دیداری و روایی

319) استفاده از داستان‌های امیدبخش برای افزایش امید

322) نیاز به داستان امیدوارکننده

داستان‌ها

128) توجه به ارزش‌ها

129) یادگیری مبتنی بر ارزش

753) وفاداری به ارزش‌ها باعث تأثیرگذاری در جهان و باارزش‌بودن

759) به دست آوردن معنا از طریق حفظ ارزش‌ها

760) به دست آوردن معنا از طریق حفظ سنت‌ها

محتوای حاوی ارزش‌ها

محتوای ارزشی و

معنوی

318) استفاده از روان‌درمانی شناختی-رفتاری موجب افزایش امید

193) شادی‌آفرین‌بودن دین‌داری و مذهبی‌بودن

725) معنویت و مذهب موجب زندگی معنادار

726) معنویت و مذهب باعث آرامش درونی

732) معنویت و مذهب موجب بهبود روحیۀ شخصی

733) معنویت و مذهب باعث معنا در زندگی

734) معنویت بیشتر موجب افسردگی کمتر

مطالب معنوی

711) افزایش معنا با شرکت در زندگی و ایفای نقش

815) ارتباط محتوای مفید و مرتبط با مسائل زندگی و مدرسۀ شاد

 

محتواهای مرتبط با زندگی واقعی

542) توجه بیشتر مغز به اطلاعات هیجانی

543) به خاطر داشتن طولانی‌تر اطلاعات هیجانی

547) سریع‌تر واکنش‌دادن مغز به اطلاعات هیجانی

548) باقی‌ماندن روشن‌تر حادثۀ مهیج در ذهن

549) به یاد ماندن بیشتر وقایع هیجان‌انگیز

550) یادگیری بهتر با افزایش علاقه‌مندی هیجانی

 

محتواهای هیجانی

10) شادی در زمان حال

45) احساس مثبت امید

46) احساس مثبت شادی

47) احساس مثبت اعتماد

44) احساس مثبت پایۀ روان‌شناسی مثبت‌گرا

432) اشتیاق، هیجان مثبت حال

434) رضایت، هیجان مثبت مربوط به گذشته

435) خرسندی، هیجان مثبت مربوط به گذشته

693) قابل‌آموزش دادن احساسات مثبت

 

محتوای حاوی احساسات مثبت

29) توجه به بردباری

24) توجه به فضیلت‌های شهروندی

49) صفات مثبت پایۀ روان‌شناسی مثبت‌گرا

76) مهربانی

79) عدالت

81) انصاف

 

محتوای مرتبط با صفات مثبت و فضایل شهروندی

27) توجه به نوع‌دوستی

736) کمک نوع‌دوستی به سلامتی

محتوای مرتبط با نوع‌دوستی

محتوای نوع‌دوستانه و مشارکتی

80) داشتن روح همکاری

محتوای مرتبط با همکاری

 

با توجه به جدول 3، در راستای طراحی الگوی برنامۀ درسی آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا، تحلیل مضامین مرتبط با محتوا به شناسایی و دسته‌بندی محتوای هنری، دیداری و روایی، شاد و طنزآمیز، محتوای ارزشی و معنوی، محتوای مرتبط با زندگی واقعی، محتوای هیجانی، محتوای حاوی احساسات مثبت، محتوای مرتبط با صفات مثبت و فضایل شهروندی و محتوای نوع‌دوستانه و مشارکتی منجر شد.

جدول 4

مضامین مرتبط با راهبردهای یاددهی-یادگیری آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا

Table 4

Themes Related to Teaching-Learning Strategies in Positive Education

224) ارتباط دوطرفه بین یادگیری و شادی

226) مؤثربودن فرایند یادگیری در شادی

6) ایجاد تجربیات ذهنی شادی‌آور

 

روش‌های مبتنی بر شادی

روش‌های مبتنی بر هیجان مثبت

راهبردها و روش‌های تدریس آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا

182) ارتباط شادی و شوروشوق

253) همراه‌بودن هیجان با تصمیم‌گیری منطقی

430) شور، هیجان مثبت حال

432) اشتیاق، هیجان مثبت حال

 

روش‌های مبتنی بر شوروشوق و هیجان

431) آرامش، هیجان مثبت حال

437) آرامش، هیجان مثبت مربوط به گذشته

33) پرهیز از اضطراب

48) ایجاد احساس مثبت آسایش

 

روش‌های مبتنی بر آرامش و بدون اضطراب

552) هیجانی‌شدن یادگیری با سفرهای علمی

 

روش گردش علمی

569) افزایش انگیزش درونی با بازی

 

روش بازی

340) سرخورده‌شدن کودک با حل همیشگی مسائل به‌تنهایی

659) استفاده از تأثیر مشارکت در فعالیت‌های مختلف بر سیالی

780) استفاده از تعامل با دیگران برای ساخت هویت

820) استفاده‌کردن از تأثیر مشارکت با دیگران و داشتن روابط اجتماعی بر شکوفایی

833) ایجاد ارتباط رضایت از زندگی در مدرسه و تعامل، با یادگیری

 

روش‌های تعاملی و مشارکتی

 

245) ارتباط امید و نقشه‌های زیاد برای هدف کشیدن

288) تفکر دربارۀ راه‌های رسیدن به هدف

293) تصور راه‌های مختلف برای رسیدن به هدف

294) استفاده از تفکر واگرا برای انتخاب مسیر اهداف

292) تصور مسیرهای مختلف برای اهداف

 

انتخاب مسیرهای زیاد برای هدف (بارش مغزی)

738) کاهش تنش از طریق مشاهدۀ کارهای نیک

739) به وجود آوردن احساس مثبت با مشاهدۀ کار نیک

740) افزایش امید با مشاهدۀ کار نیک

741) افزایش ترشح اندورفین در مغز با مشاهدۀ کار نیک

553) هیجانی‌شدن یادگیری با میزگرد نمایشی

565) افزایش انگیزش درونی با نمایش‌دادن

 

روش‌های مشاهده‌ای و نمایشی

551) هیجانی‌شدن یادگیری با سخنرانی اولیا

804) فعالیت اعضای جامعه در مدرسه باعث شادی

 

استفاده از تجربه‌های اولیا

بهره‌گیری از ظرفیت‌های جامعه

317) افزایش امید از طریق استفاده از فنون حکایتی

319) استفاده از داستان‌های امیدبخش برای افزایش امید

417) آموزش بخشش با داستان‌گویی هیجانی

 

داستان‌گویی

داستان‌گویی و سخنرانی مثبت

525) تغییر خلق‌وخوی منفی با تأثیر کلام مثبت

526) ایجاد اعتمادبه‌نفس با کلام مثبت

 

سخنرانی مثبت

555) هیجانی‌شدن یادگیری با ساختن الگو

 

دست‌ورزی

554) هیجانی‌شدن یادگیری با انجام آزمایش

 

آزمایشی

104) ارتباط هیجان مثبت با دانش و حل مسئله

 

حل مسئله

711) افزایش معنا با شرکت در زندگی و ایفای نقش

 

ایفای نقش

با توجه به جدول 4، تحلیل مضامین مرتبط با راهبردهای یاددهی-یادگیری آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا به شناسایی روش‌های مبتنی بر هیجان مثبت، روش گردش علمی، روش بازی، روش‌های تعاملی و مشارکتی، بارش مغزی، نمایشی، بهره‌گیری از ظرفیت‌های جامعه، داستان‌گویی و سخنرانی مثبت، دست‌ورزی، آزمایشی، حل مسئله و ایفای نقش منجر شد.

جدول 5

مضامین مرتبط با شیوه‌های ارزشیابی آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا

Table 5

Themes Related to the Evaluation Methods of Positive Education

42) خودتحقیقی و ارزیابی خود

 

خودارزیابی

روش‌های ارزشیابی آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا

 

219) ارتباط سنجیدن با افراد پایین‌تر از خود و شادی

 

مقایسه با افراد پایین‌تر از خود

220) ارتباط شادی با بیان داشته‌ها

221) تأثیر شادی در توجه به داشته‌ها نه کمبودها

31) استفاده از رویکردهای مبتنی بر نقاط قوت

 

توجه به نقاط قوت در ارزیابی

575) ‌ارتباط بازخورددادن و افزایش انگیزش درونی

618) پردازش مداوم و بازخورد دربارۀ پیشرفت هنگام سیالی

646) کمک بازخورد فوری به سیالی

866) تأثیر بازخورد در افزایش کیفیت

 

بازخورد مستمر و مؤثر

867) تأثیر بازخورد متمرکز بر تلاش

 

بازخورد مبتنی بر تلاش

 

مطابق جدول 5، در راستای طراحی الگوی برنامۀ درسی آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا، تحلیل مضامین مرتبط با ارزشیابی به شناسایی مؤلفه‌های خودارزیابی، مقایسه با افراد پایین‌تر از خود (مقایسۀ نزولی)، توجه به نقاط قوت در ارزیابی، بازخورد مستمر و مؤثر و بازخورد مبتنی بر تلاش منجر شد.

شکل 1

برنامۀ درسی آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا

Figure 1

Positive Education Curriculum

اهداف

روش‌های ارزشیابی

محتوا

روش‌های مبتنی بر هیجان مثبت، روش گردش علمی، روش بازی، روش‌های تعاملی و مشارکتی، بارش مغزی، نمایشی، بهره‌گیری از ظرفیت‌های جامعه، داستان‌گویی و سخنرانی مثبت، دست‌ورزی، آزمایشی، حل مسئله، ایفای نقش

فرصت انتخاب هدف (تعیین هدف) توسط یادگیرنده، اهداف واقع‌بینانه و چالش‌برانگیز، توجه به معنای زندگی، امیدواری، اهداف زیباشناختی، توجه به فضایل اخلاقی، توجه به توانمندی‌ها و استعدادهای فراگیران، آموزش مهارت‌های اجتماعی، اهداف مرتبط با سنت‌ها و ارزش‌ها، اهداف مرتبط با رشد شخصیت، معنویت، قدردانی، انعطاف پذیری، مهارت تفکر منطقی، توجه به هیجانات مثبت، آینده‌نگری

محتوای هنری، دیداری و روایی، شاد و طنزآمیز، محتوای ارزشی و معنوی، محتوای مرتبط بازندگی واقعی، محتوای هیجانی، محتوای حاوی احساسات مثبت، محتوای مرتبط با صفات مثبت و فضایل شهروندی، محتوای نوع‌دوستانه

خودارزیابی، مقایسه با افراد پایین‌تر از خود (مقایسۀ نزولی)، توجه به نقاط قوت در ارزیابی، بازخورد مستمر و مؤثر، بازخورد مبتنی بر تلاش

روش‌های تدریس

بازخورد

شکل 1 نشان‌دهندۀ الگوی برنامۀ درسی آموزش‌ و پرورش مثبت‌گراست که پس از اعتبارسنجی یافته‌ها رسم شد و شامل چهار عنصر اصلی برنامۀ درسی تایلر، هدف، محتوا، روش‌های تدریس و روش‌های ارزشیابی، است. ارتباط اجزای برنامۀ درسی خطی نیست و تعاملی است. خطوط دوجهته نشان‌دهندۀ ارتباط چندسویۀ عناصر برنامۀ درسی است. هر کدام از عناصر برنامۀ درسی از دیگری تأثیر می‌پذیرد و بر آن تأثیر می‌گذارد.

در بخش کمّی، بر اساس یافته‌های بخش کیفی، پرسشنامه طراحی شد و شاخص‌های برازش مدل چهارعاملی آن با استفاده از نرم‌افزار SmartPLS بررسی شدند. همان‌طور که در شکل 2 ملاحظه می‌شود، مدل چهارعاملی که منطبق با یافته‌های کیفی است، توانست برازشی مناسب را اختیار کند.

نتایج برازش مدل نشان داد مقدار SRMR برابر 079/0، d_ULS برابر 605/5، d_G برابر با 306/1،χ² برابر 028/4523 و NFI برابر 706/0 بود و اینکه مدل اندازه‌گیری از برازش قابل قبول برخوردار است؛ به‌ طوری ‌که SRMR=0.079 در محدودۀ مطلوب (08/0<) قرار دارد، اما NFI=0.706 کمتر از مقدار مطلوب (90/0) و بیانگر برازش متوسط مدل است. همچنین، مقادیر d_ULS=5.605 و d_G=1.306 و نیزχ²=4523.028 (p<0.0001) نشان می‌دهند اگرچه اختلافی معنادار بین داده‌های مشاهده‌شده و مدل وجود دارد، با توجه به حساسیت آزمون کای‌دو به حجم نمونه، در مجموع، ساختار عاملی پرسشنامه از برازش قابل قبول برخوردار است. شکل 2 نمایانگر مدل عاملی مناسب پرسشنامه همراه با ضرایب تعیین و بار عاملی مربوط به گویه‌ه

شکل 2

مدل چهارعاملی برنامۀ درسی آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا

Figure 2

Four-factor Model of Positive Education Curriculum

 

در مدل بالا، تمام گویه‌ها دارای بار عاملی بیش از 7/0 بودند. در مدل بالا بار عاملی تمام گویه ها بیش از 7/. بود. میزان نرمال‌بودن و خطی‌بودن همبستگی [1] بین گویه‌ها، خرده‌مقیاس‌ها و مقیاس‌ها بیش از 1 بود که نشان از نرمال‌بودن داده‌هاست. ضریب تعیین خرده‌مقیاس‌ها در جدول 6 آمده است

جدول 6

ضریب تعیین مقیاس‌های پرسشنامه

Table 6

Coefficient of Determination of the Questionnaire Scales

ضریب تعیین انطباقی

ضریب تعیین

متغیر

518/0

519/0

ارزشیابی

619/0

619/0

روش‌های تدریس

551/0

522/0

محتوا

نتایج ضریب تعیین نشان داد مدل توانسته است 9/51 درصد از واریانس متغیر ارزشیابی (R²=0.519)، 9/61 درصد از واریانس روش‌های تدریس (R²=0.619) و 2/55 درصد از واریانس محتوا (R²=0.552) را تبیین کند که بیانگر قدرت تبیین متوسط تا مطلوب مدل است. همچنین، نزدیکی مقادیر ضریب تعیین انطباقی به ضریب تعیین (به ترتیب 518/0، 619/0 و 551/0) نشان‌دهندۀ پایداری مدل و نبود سوگیری قابل ملاحظه در برآورد توان تبیینی آن است.

 

 

جدول 7

ضرایب پایایی آلفای کرونباخ، دونیمه‌سازی، موازی و لامبدا مرتبط با خرده‌مقیاس‌ها و کل پرسشنامه

Table 7

Cronbach's Alpha, Split-half, Parallel and Lambda Reliability Coefficients Related to the Subscales and the entire Questionnaire

میانگین واریانس استخراج شده (AVE)

پایایی ترکیبی

ضریب پایایی

rho_A(ρ_A)

آلفای کرونباخ

 

531/0

849/0

788/0

779/0

ارزشیابی

368/0

902/0

895/0

886/0

اهداف

536/0

932/0

922/0

921/0

روش‌های تدریس

551/0

916/0

903/0

894/0

محتوا

-

-

-

954/0

کل پرسشنامه

با توجه ‌به جدول 7، نتایج پایایی نشان داد کل پرسشنامه با آلفای کرونباخ 954/0 و تمامی خرده‌مقیاس‌ها از همسانی درونی مطلوب برخوردار هستند؛ به ‌طوری ‌که آلفای کرونباخ خرده‌مقیاس‌ها بین 779/0 تا 921/0، شاخص rho_A بین 788/0 تا 922/0 و پایایی ترکیبی (CR) بین 849/0 تا 932/0 قرار دارند که همگی از حد مطلوب 70/0 بالاتر هستند. همچنین، مقادیر AVE برای خرده‌مقیاس‌های ارزشیابی (531/0)، روش‌های تدریس (536/0) و محتوا (551/0) مطلوب است، اما AVE اهداف (368/0) کمتر از مقدار توصیه‌شده (50/0) و بیانگر همگرایی ضعیف‌تر این خرده‌مقیاس نسبت به سایر ابعاد است.

 

بحث

در پژوهش حاضر، با استفاده از تحلیل محتوای کیفی و سپس اعتبارسنجی کمّی، عناصر برنامۀ درسی آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا شناسایی و الگوی مفهومی آن بر اساس چهار مؤلفۀ اصلی اهداف، محتوا، راهبردهای یاددهی-یادگیری و ارزشیابی تدوین شدند. نتایج بخش کیفی نشان داد اهداف این برنامه شامل ۱۶ مؤلفه است که عبارت‌اند از: فرصت انتخاب هدف توسط فراگیر (هدف‌گزینی)، توجه به معنای زندگی، امیدواری، اهداف زیباشناختی، توجه به فضایل اخلاقی، توجه به توانمندی‌ها و استعدادها، آموزش مهارت‌های اجتماعی، توجه به سنت‌ها و ارزش‌ها، توسعۀ شخصیت، معنویت، قدردانی، انعطاف‌پذیری، مهارت تفکر منطقی، توجه به هیجانات مثبت و آینده‌نگری. اگرچه این اهداف را می‌توان در سه حیطۀ شناختی، عاطفی و روانی‌حرکتی طبقه‌بندی کرد، به دلیل هم‌پوشی معنایی، از تفکیک آنها اجتناب شد (جدول 2 و شکل ۱).

در بخش کمّی، مدل چهارعاملی استخراج‌شده با استفاده از تحلیل عاملی تأییدی و شاخص‌های برازش ارزیابی شد و نتایج نشان داد ساختار عاملی پرسشنامه از برازش قابل قبول و در سطح متوسط تا مطلوب برخوردار است. همچنین، شاخص‌های تبیین‌گری حاکی از آن بود که مؤلفه‌های مختلف مدل توانی مناسب در توضیح و پیش‌بینی سازه‌های مدنظر دارند. از نظر پایایی نیز، هم آلفای کرونباخ و هم شاخص‌های پایایی ترکیبی و روایی همگرا در سطح مطلوب قرار داشتند که بیانگر انسجام درونی مناسب ابزار است؛ هرچند یکی از خرده‌مقیاس‌ها از نظر همگرایی نسبت به سایر بخش‌ها عملکردی ضعیف‌تر نشان داد. در مجموع، الگوی بارهای عاملی نیز تأییدکنندۀ این مطلب بود که گویه‌های پرسشنامه به‌خوبی سازه‌های مربوط را منعکس می‌کنند و ساختار کلی ابزار از ثبات و اعتبار قابل قبول برخوردار است.

یکی از یافته‌های پژوهش تأکید بر تعیین اهداف واقع‌بینانه و چالش‌برانگیز دانش‌آموزان است که با خودمدیریتی و خودآموزی پیوند دارد (White & Waters, 2015). آینده‌نگری نیز به عنوان توانایی پیش‌بینی و برنامه‌ریزی حساب‌شده برای دست‌یابی به اهداف، با انعطاف‌پذیری و اعتدال همراه است (Lane & Chapman, 2011; Peterson & Seligman, 2004). این یافته با پژوهش‌های پیشین (Waters & Loton, 2021 Waters & Johnstone, 2022; Noble & McGrath, 2015;) هم‌سو است.

هیجان مثبت به عنوان نخستین مؤلفۀ روان‌شناسی مثبت‌گرا (Seligman, 2011) و عامل تسریع‌کنندۀ یادگیری (میگارموئه، 1393/2009) در این الگو جایگاهی ویژه‌ دارد. خلق مثبت به افزایش دوستی، ارتباطات اجتماعی و بهداشت روانی جامعه کمک می‌کند و با پژوهش‌های پیشین (Burrowes et al., 2024; Seligman, 2011; Waters & Loton, 2021; Norrish et al., 2013) هم‌خوانی دارد.

داشتن تفکر منطقی در عصر انفجار اطلاعات برای تحلیل داده‌ها و تشخیص حقایق از شایعات ضروری است. انعطاف‌پذیری نیز که با سازگاری با شرایط جدید، پذیرش تنوع و لذت از تجارب نو همراه است، در چارچوب آموزش مثبت (Noble & McGrath, 2015) و موفقیت افراد در جوامع کثرت‌گرا نقش کلیدی دارد.

فضایل اخلاقی (شامل نوع‌دوستی، خلق مثبت، بردباری و عفو و گذشت) با نتایج پژوهش‌های پیشین (Enright, 2011; Peterson & Seligman, 2004; Seligman, 2011; Waters & Johnstone, 2022; Waters & Loton, 2021) هماهنگ است. نوع‌دوستی به عنوان رفتاری بی‌چشم‌داشت در راستای نیکوکاری (میگارموئه، 1393/2009)، بردباری برای موفقیت تحصیلی و زندگی (Seligman, 2011) و عفو و گذشت برای سلامت جسمی و روانی، کاهش خشم و افسردگی (کار، 1391/2013؛ Enright, 2011) ضروری شناخته شده است.

قدردانی با افزایش شادی، تقویت روابط اجتماعی، کاهش افسردگی و رضایت از زندگی (روبین، 1395/2013؛ لیمن و مک‌ماهن، 1394/2001؛ Noble & McGrath, 2015; Seligman, 2011) ارتباط مستقیم دارد. معنویت و مذهب نیز با بهبود کیفیت زندگی، سلامت روان، آرامش درونی، امید و کاهش افسردگی همراه است (Bennett & Shepherd, 2013; Ruini, 2017) و به عنوان یکی از اهداف برنامۀ درسی ملی در این الگو گنجانده شده است. توسعۀ شخصیت (White & Murray, 2015) و توجه به ارزش‌ها و سنت‌ها (Riedel, 2014; White, 2016) نیز از دیگر اهداف تأییدشده هستند که ریشه در تاریخ تعلیم‌وتربیت دارند.

مهارت‌های اجتماعی برای موفقیت در زندگی جمعی و استفاده از توانمندی‌ها برای خودشکوفایی و مقابله با استرس (Peterson & Seligman, 2004) از دیگر اهداف این برنامه است که با پژوهش‌های پیشین (Noble & McGrath, 2015; Rickard et al., 2024; Wammerl & Lichtinger, 2025; Waters & Johnstone, 2022; Waters & Loton, 2021) هم‌سو است. اهداف زیباشناختی از طریق هنر به پرورش حس زیبایی‌شناسی، تفکر عمیق و حل مسئله کمک می‌کنند (فتحی واجارگاه، 1392) و امیدواری به عنوان فرایندی آموختنی (Snyder, 2000) باعث افزایش انگیزه، پیشرفت تحصیلی و توسعۀ فردی و اجتماعی می‌شود (بهادری، 1390؛ مک‌درمت و اسنایدر، 1383/2004؛ Pedrotti, 2009; Snyder & Lopez, 2009; Weldon, 2016).

در ارتباط با محتوای برنامه، تحلیل کیفی نشان داد محتوای برنامۀ درسی مثبت‌گرا شامل نه مؤلفه است: محتوای هنری، دیداری و روایی، شاد و طنزآمیز، ارزشی و معنوی، مرتبط با زندگی واقعی، هیجانی، حاوی احساسات مثبت، مرتبط با صفات مثبت و فضایل شهروندی و نوع‌دوستانه و مشارکتی (جدول 3). محتوای نوع‌دوستانه و مشارکتی که به سلامت و سعادت فرد و جامعه کمک می‌کند (لیمن و مک‌ماهن، 1394/2011میگارموئه، 1393/2009)، با یافته‌های پژوهش‌های پیشین (Fredrickson, 2001; Peterson & Seligman, 2004; Riedel, 2014; Wammerl & Lichtinger, 2025; Waters & Johnstone, 2022) هم‌خوانی دارد. صفات مثبت و فضایل شهروندی نیز با پژوهش‌های پیشین (Burrowes et al., 2024; Gokcen, 2013; Lee, 2017; Peterson & Seligman, 2004; Norrish et al., 2013; White & Murray, 2015) سازگار است. محتوای هیجانی و احساسات مثبت، با گسترش خلاقیت و انبساط خاطر، به تسهیل یادگیری و بهزیستی دانش‌آموزان کمک می‌کند (جونز، 1391؛Gokcen, 2013;). همچنین، محتوای مرتبط با زندگی واقعی به معنا‌بخشی و شادی (لیمن و مک‌ماهن، 1394/2011؛ UNESCO, 2017) و محتوای معنوی به رشد شخصی و کاهش افسردگی (آتش‌پور، 1393؛ بهادری، 1390؛ Ruini, 2017) منجر می‌شود.

در زمینۀ راهبردها و روش‌های تدریس، یافته‌های کیفی نشان داد روش‌های مبتنی بر هیجان مثبت، گردش علمی، بازی، روش‌های تعاملی و مشارکتی، بارش مغزی، روش‌های مشاهده‌ای و نمایشی، بهره‌گیری از ظرفیت‌های جامعه (مانند تجربه‌های اولیا)، داستان‌گویی و سخنرانی مثبت، دست‌ورزی، آزمایشی، حل مسئله و ایفای نقش، مؤلفه‌های اصلی این الگو هستند (جدول 4). با توجه به تأثیر مثبت هیجان بر یادگیری (میگارموئه، 1393/2009) و شادی بر بهره‌وری و بهزیستی (Seligman, 2011; Khokhar & Dahiya, 2024)، روش‌های هیجانی محور اصلی این برنامه را تشکیل می‌دهند. گردش علمی، بازی، آزمایش و حل مسئله (Wolfe, 2010) و نیز داستان‌گویی و سخنرانی مثبت (Enright, 2011) باعث افزایش انگیزش درونی، امیدواری و کاهش خلق منفی می‌شوند. روش‌های تعاملی و مشارکتی، روابط اجتماعی و شکوفایی را تقویت می‌کنند و روش‌های مشاهده‌ای و نمایشی با ایجاد احساس مثبت از طریق مشاهدۀ کار نیک، ترشح اندورفین را افزایش می‌دهند (لیمن و مک‌ماهن، 1394/2011). این یافته‌ها با پژوهش‌های پیشین (Burrowes et al., 2024; Sandholm et al., 2023; Seligman, 2011; Wammerl & Lichtinger, 2025; Waters & Johnstone, 2022) هم‌سو است.

در بخش ارزشیابی، تحلیل کیفی مؤلفه‌های خودارزیابی، مقایسه با افراد پایین‌تر (مقایسۀ نزولی)، توجه به نقاط قوت، بازخورد مستمر و مؤثر و بازخورد مبتنی بر تلاش را شناسایی کرد (جدول 5). خودارزیابی با افزایش خودآگاهی و مسئولیت‌پذیری در یادگیری، روشی مناسب برای این برنامه است. مقایسۀ نزولی در صورت استفادۀ متعادل می‌تواند به افزایش شادی کمک کند (روبین، 1395/2013). تأکید بر نقاط قوت در ارزیابی که موفق‌تر از رویکردهای مبتنی بر ضعف است (White & Murray, 2015) و ارائۀ بازخورد فوری و مبتنی بر تلاش، انگیزۀ درونی و عملکرد را بهبود می‌بخشد. این یافته‌ها با پژوهش‌های پیشین (Rickard et al., 2024; Sandholm et al., 2023; Waters & Loton, 2021) هم‌خوانی دارد. در مجموع، ارزشیابی در این الگو باید فرایندی سازنده، حمایتی و توانمندساز باشد که به جای تمرکز بر نمره، به رشد همه‌جانبۀ دانش‌آموزان کمک کند.

این پژوهش، با وجود برخورداری از اعتبارسنجی چندوجهی، دارای محدودیت‌هایی است؛ از جمله اینکه در بخش کیفی، مؤلفه‌ها صرفاً بر اساس تحلیل اسناد استخراج شده‌اند و از مصاحبه‌های اکتشافی با خبرگان استفاده نشده است. همچنین، در بخش کمّی، نمونه‌گیری به ‌صورت در دسترس و عمدتاً مجازی انجام شد که تعمیم‌پذیری یافته‌ها را محدود می‌کند. از نظر آماری نیز، پایین‌بودن مقدار NFI و AVE مؤلفۀ «اهداف» نشان‌دهندۀ برازش متوسط مدل است.

با این ‌حال، با توجه به برازش قابل ‌قبول مدل چهارعاملی و شواهد حاصل از روایی و پایایی ابزار، الگوی پیشنهادی می‌تواند به‌ عنوان چارچوبی برای طراحی و بازنگری برنامه‌های درسی آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا در دوره‌های مختلف تحصیلی استفاده شود. این الگو با قراردادن اهداف، محتوا، راهبردهای یاددهی–یادگیری و ارزشیابی در یک ساختار منسجم، امکان توجه هم‌زمان به بهزیستی، نقاط قوت، هیجانات مثبت و رشد همه‌جانبۀ یادگیرندگان را فراهم می‌کند.

این پژوهش با وجود استفاده از فرایند کیفی و اعتبارسنجی کمّی، دارای چند محدودیت بود. نخست، در بخش کیفی، مؤلفه‌های برنامۀ درسی آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا بر اساس تحلیل منابع و اسناد استخراج شدند و از مصاحبه با معلمان، متخصصان و یادگیرندگان برای شناسایی مؤلفه‌های احتمالی دیگر استفاده نشد. بنابراین، در پژوهش‌های بعدی می‌توان با استفاده از روش‌های کیفی مانند مصاحبه و گروه‌های کانونی، دیدگاه معلمان، متخصصان و یادگیرندگان را نیز بررسی و یافته‌های حاصل را با نتایج تحلیل اسناد مقایسه کرد.

دوم، در بخش کمّی، نمونه‌گیری به‌ صورت در دسترس و عمدتاً به شکل مجازی انجام شد که می‌تواند تعمیم‌پذیری یافته‌ها را محدود کند. برای برطرف‌کردن این محدودیت، پیشنهاد می‌شود در مطالعات بعدی از نمونه‌های بزرگ‌تر و متنوع‌تر و در صورت امکان از روش‌های نمونه‌گیری احتمالی استفاده شود.

سوم، مقدار شاخص AVE در خرده‌مقیاس «اهداف» پایین‌تر از مقدار توصیه‌شده بود. از این ‌رو، در مطالعات بعدی لازم است گویه‌های این خرده‌مقیاس از نظر محتوایی و مفهومی بازبینی شوند و با استفاده از شواهد کیفی و اجرای مجدد ابزار در یک نمونۀ مستقل، روایی همگرای آن بررسی شود.

سپاسگزاری

بدین‌وسیله، از تمامی استادان و صاحب‌نظرانی که با ارائۀ دیدگاه‌ها و پیشنهادهای ارزشمند خود در بررسی و اعتبارسنجی الگوی برنامۀ درسی آموزش‌وپرورش مثبت‌گرا همکاری کردند، صمیمانه تشکر و قدردانی می‌کنیم. همچنین، از معلمانی که با صرف وقت و تکمیل پرسشنامه در گردآوری داده‌های بخش کمّی پژوهش همکاری کردند، سپاسگزاریم.

[1] Collinearity Statistics (VIF)

 

[1] Martin Seligman

[2] Evidence-based

[3] Intervention

[4] Well-being

[5] Pathological

[6] Exploratory Sequential Design

[7] Documentary Research

[8] Qualitative Content Analysis with Deductive Approach

[9] Objectives

[10] Content

[11] Teaching and Learning Strategies

[12] Evaluation

[13] Analytical Framework

[14] Elsevier

[15] PubMed

[16] Google Scholar

[17] ScienceDirect

[18] Magiran

[19] Snowball Sampling

[20] Google Forms

[21] Positive Education Curriculum Questionnaire

[22] Reliability

[23] Content Validity Ratio

آتش‌پور، ح.، زواری، غ.، و کاظمی، ا. (۱۳۹۳). مثبت باش: روان‌شناسی مثبت‌نگر (از منفی به مثبت). انتشارات حایر.
بهادری، ف. (۱۳۹۰). مبانی امید و امیددرمانی (راهنمای امیدآفرینی). دانژه.
جونز، پ. اچ. (۱۳۹۱). علوم اعصاب، علوم تربیتی و مغز: معرفی تحقیقات عصبی–تربیتی (ک. خرازی، مترجم). سازمان مطالعه و تدوین کتب علوم انسانی دانشگاه‌ها (سمت). (سال انتشار به زبان اصلی ۲۰09)
روبین، گ. (۱۳۹۵). پروژۀ شادی (آ. مسعودی، مترجم). آموت. (سال انتشار به زبان اصلی ۲۰13)
عزیزی، س.، ابراهیمی، م.، شمشیریان، ا.، هوشمند، ش.، ابراهیمی، م.، سیداسماعیلی، ف.، و حسینی، م. ر. (۱۳۹۴). بررسی میزان افسردگی دانشجویان دانشکدۀ پیراپزشکی دانشگاه علوم پزشکی مازندران. مجلۀ طب پیشگیری طبری، ۱(۳)، ۴۱–۴۸.
فتحی واجارگاه، ک. (۱۳۹۲). برنامۀ درسی به سوی هویت‌های جدید. آییژ.
فروتنی، م. ر. (۱۳۸۴). بررسی افسردگی در دانشجویان مراکز آموزش عالی. فصلنامۀ پرستاری ایران، ۱۸(41-42)، 123-130.
کار، ا. (۱۳۹۱). روان‌شناسی مثبت: علم شادمانی و نیرومندی‌های انسان (ح. پاشاشریفی، ج. نجفی زند، و ب. ثنایی، مترجمان). سخن. (سال انتشار به زبان اصلی ۲۰۰۴)
لیمن، آ.، و مک‌ماهن، گ. (۱۳۹۴). روان‌شناسی مثبت (ف. مقدم، مترجم). آوند دانش. (سال انتشار به زبان اصلی ۲۰11)
مک‌درمت، و اسنایدر، چ. (1381). کلیدهای پرورش فرزندان امیدوار و موفق (ف، فرود، مترجم). انتشارات صابرین. (سال انتشار به زبان اصلی ۲۰04)
میرهاشمی، م.، مصلحی جویباری، س.، و شریفی، ن. (1394). اثربخشی آموزش مهارت‌های مقابله ای با رویکرد شناختی رفتاری مثبت‌گرا بر شادکامی دانش‌آموزان متوسطۀ دارای مشکلات سازگاری. فصلنامۀ علمی پژوهش‌های یاددهی و یادگیری، 10(42)، 54-71.‎
میگارموئه، ج. ال. (۱۳۹۳). مداخلات روان‌شناسی مثبت‌نگر (ع. ا. فروغی، ج. اصلانی، و س. رفیعی، مترجمان). کتاب ارجمند. (سال انتشار به زبان اصلی ۲۰۰۹)
References
Ateshpour, H., Zvari, G., & Kazemi, A. (2014). Be positive: Positive psychology (From negative to positive). Haier Publications. [In Persian]
Azizi, S., Ebrahimi, M. T., Shamshirian, A., Houshmand, S., Ebrahimi, M., Seyed Esmaeili, S. F., & Hosseini, M. R. (2015). Study of depression rate in students of the Faculty of Paramedical Sciences at Mazandaran University of Medical Sciences. Tabari Journal of Preventive Medicine, 1(3), 41–48.
Bahadori, F. (2011). Fundamentals of hope and hope therapy (A guide to creating hope). Danjeh. [In Persian]
Bennett, K. S., & Shepherd, J. M. (2013). Depression in Australian women: The varied roles of spirituality and social support. Journal of Health Psychology, 18(3), 429–438. https://doi.org/10.1177/1359105312443400
Borkar, V. N. (2016). Positive school climate and positive education: Impact on students’ well-being. Indian Journal of Health & Wellbeing, 7(8), 861–862. https://B2n.ir/dz6224
Burrowes, S., Gerace, A., Benveniste, T., Burke, K. J., Kelly, D., & Raymond, I. (2024). Educators’ perceptions of a system-informed positive education program: A study of most significant change. Future in Educational Research. https://doi.org/10.1002/fer3.63
Carr, A. (2013). Positive psychology: The science of happiness and human strengths (2nd ed.). Routledge.
Chen, J., & McNamee, G. (2011). Positive approaches to learning in the context of preschool classroom activities. Early Childhood Education Journal, 39(1), 71–78. https://doi.org/10.1007/s10643-010-0441-x
Deroncele-Acosta, A., & Ellis, A. (2024). Overcoming challenges and promoting positive education in inclusive schools: A multi-country study. Education Sciences, 14(11), 1169. https://doi.org/10.3390/educsci14111169
Enright, R. (2011). Psychological science of forgiveness: Implications for psychotherapy and education (Conference presentation). Pontifical University of the Holy Cross, Rome. https://B2n.ir/nd9713
Fathi Vajargah, K. (2013). Curriculum towards new identities. Ayizh. [In Persian]
Foroutani, M. R. (2005). A study of depression in students of higher education centers. Iranian Nursing Quarterly, 18(41-42), 123–130. https://www.sid.ir/paper/114263/fa [In Persian]
Fredrickson, B. L. (2001). The role of positive emotions in positive psychology: The broaden-and-build theory. American Psychologist, 56(3), 218–226. https://doi.org/10.1037/0003-066X.56.3.218
Fuente-Hernández, L., de la Fuente-Ruiz, E., Gracia-García, P., Serrano-García, I., Álvarez-Mon, M. Á., & Molina-Ruiz, R. M. (2025). Using social media-based positive education to challenge negative stereotypes of aging. BMC Public Health, 25(1), 533.
Geelong Grammar School. (2015). The Geelong Grammar School model for positive education: Curriculum guide. Corio & Timbertop.
Gokcen, N. (2013). Towards a context-specific theory of flourishing. University of East London. https://repository.uel.ac.uk/
Jianping, G., Roslan, S., Soh, K. G., & Zaremohzzabieh, Z. (2024). Effects of positive education intervention on growth mindset and resilience. Frontiers in Psychology, 15, 1446260. https://doi.org/10.3389/fpsyg.2024.1446260
Jones, P. H. (2009). Introducing neuroeducational research: Neuroscience, education and the brain from contexts to practice. Routledge.
Kern, M. L., & Wehmeyer, M. L. (2021). The Palgrave handbook of positive education. Springer.
Khokhar, T., & Dahiya, V. T. (2024). The interplay of positive education: Happiness curriculum as a driver for life skills. International Journal of Education, 5(1).
Kline, R. B. (2016). Principles and practice of structural equation modeling (4th ed). New York, NY: The Guilford Press.
Lane, F. C., & Chapman, N. H. (2011). The relationship of hope and strength’s self-efficacy. Journal of Leadership Education, 10(2), 116–137. https://doi.org/10.12806/V10/I2/RF6
Lee, J.-K. (2017). Happiness and ethical values in higher education. https://B2n.ir/wu2834
Leimon, A., & McMahon, G. (2011). Positive psychology for dummies. John Wiley & Sons.
Lyubomirsky, S., King, L., & Diener, E. (2005). The benefits of frequent positive affect. Psychological Bulletin, 131(6), 803–855. https://doi.org/10.1037/0033-2909.131.6.803
Lyubomirsky, S., & Layous, K. (2013). How do simple positive activities increase well-being?. Current Directions in Psychological Science, 22(1), 57–62.
Magyar-Moe, J. L. (2009). Therapist's guide to positive psychological interventions. Academic press.
McDermott, D., & Snyder, C. R. (2004). The great big book of hope. New Harbinger.
Mirhashemi, M., Moslehi Jooybari, S., & Sharifi, N. (2015). The effectiveness of coping skills training with a positive cognitive-behavioral approach on happiness of high school students with adjustment problems. Scientific Quarterly Journal of Teaching and Learning Research (Islamic Azad University, Bojnourd Branch), 10, 54–71.
Molamohseni, F., Marashian, F. S., & Bavi, S. (2024). Effects of positive psychology training on self-efficacy. Hospital Practices and Research, 9(2), 475–480.
Noble, T, & McGrath, H. (2015). PROSPER: A framework for positive education. Psych Well-Being, 5, 2.
Norrish, J. M., Williams, P., O’Connor, M., & Robinson, J. (2013). An applied framework for positive education. International Journal of Wellbeing, 3(2), 147–161.
Pedrotti, J. T., Edwards, L. M., & Lopez, S. J. (2009). Positive psychology within a cultural context. In S. J. Lopez & Snyder (Eds.), Oxford handbook of positive psychology (2en ed., pp. 49-57). Oxford University Press.
Petersen, E., & Millei, Z. (2016). Interrupting the psy-disciplines in education. Palgrave Macmillan. https://doi.org/10.1057/978-1-137-51305-2
Peterson, C., & Seligman, M. E. P. (2004). Character strengths and virtues. Oxford University Press.
Ramachandram, V. (2016). Positive education and higher achievers role of positive psychology. Indian Journal of Health and Wellbeing, 7(8), 848-850. https://B2n.ir/gr3658
Rickard, N. S., Chin, T. C., Cross, D., Hattie, J., & Vella-Brodrick, D. A. (2024). Effects of a positive education programme. Oxford Review of Education, 50(3), 309–331.
Riedel, R. (2014). What is the relationship between Meaning in Life, Purpose in Life and secondary student wellbeing? [Doctoral dissertation, University of Wollongong].
Rubin, G. (2013). The Happiness Project-Proyek Kebahagiaan. Gramedia Pustaka Utama.
Ruini, C. (2017). Positive psychology in the clinical domains. Springer.
Sandholm, D., Simonsen, J., Ström, K., & Fagerlund, Å. (2023). Teachers’ experiences with positive education. Cambridge Journal of Education, 53(2), 237–255.
Seligman, M. E. P. (2011). Flourish: A visionary new understanding of happiness and well-being. Free Press.
Seligman, M. E. P., & Csikszentmihalyi, M. (2014). Positive psychology: An introduction. In Flow and the foundations of positive psychology: The collected works of Mihaly Csikszentmihalyi (pp. 279-298). Netherlands. https://doi.org/10.1007/978-94-017-9088-8_18
Seligman, M. E. P., Ernst, R. M., Gillham, J., Reivich, K., & Linkins, M. (2009). Positive education. Oxford Review of Education, 35(3), 293–311. https://doi.org/10.1080/03054980902934563
Seligman, M. E. P., Rashid, T., & Parks, A. C. (2006). Positive psychotherapy. American Psychologist, 61(8), 774–788.
Sin, N. L., & Lyubomirsky, S. (2009). Enhancing well-being and alleviating depressive symptoms. Journal of Clinical Psychology, 65(5), 467–487.
Snyder, C. R. (2000). Handbook of hope: Theory, measures, and applications. Academic Press.
Snyder, C. R., & Lopez, S. J. (2009). Oxford handbook of positive psychology. Oxford University Press.
Tyler, R. W. (1949). Basic principles of curriculum and instruction. University of Chicago Press.
UNESCO. (2017). Promoting learner happiness and well-being.
Wammerl, M., & Lichtinger, U. (2025). PERMA. teach: A study on the effectiveness of a standardized positive education training program in Austria. Frontiers in Psychology, 16, 1516572.
Waters, L., & Johnstone, A. (2022). Embedding well-being into school. Journal of School and Educational Psychology, 2(2), 60–77.
Waters, L., & Loton, D. (2021). Tracing the growth of positive education. Frontiers in Psychology, 12, 774967.
Weldon, S. (2016). The role of hope in school leadership [Doctoral dissertation, Auburn University]. Auburn University.
White, M. A. (2016). Why won’t it stick? Positive psychology and positivr education. Journal of Psychology of Well-Being. 6(1), 2.‌
White, M., & Murray, A. S. (Eds.). (2015). Evidence-based approaches in positive education. Springer.
White, M. A., Slemp, G. R., & Murray, A. S. (Eds.). (2017). Future directions in well-being: Education, organizations and policy. Springer.
White, M. A., & Waters, L. E. (2015). A case study of ‘The Good School:’Examples of the use of Peterson’s strengths-based approach with students. The Journal of Positive Psychology, 10(1), 69-76.
Williamson, I., & Cullingford, C. (1998). Adolescent alienation, its correlates and consequence. Educational Studies, 24(3), 333-343. https://doi.org/10.1080/0305569980240306
Wolfe, P. (2010). Brain matters: Translating research into classroom practice (2nd ed). ASCD.
World Health Organization. (2017). Depression and other common mental disorders. https://www.who.int/
Yuk Ching, S. K. (2016). Positive education calls for immediate attention. Acta Psychopathologica, 2(2), 17.