دانشگاه اصفهانپژوهش نامه روانشناسی مثبت2476-42482220160822A Developmental Study of Spiritual Intelligence from Adolescence to Elderlyبررسی تحولی هوش معنوی از نوجوانی تا سالمندی1182133310.22108/ppls.2016.21333FAمرضیه الساداتسجادی نژاداراک، خیابان شهید بهشتی، دانشگاه اراک، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، گروه علوم تربیتی و روانشناسیصغریاکبری چرمهینیاستادیار گروه علوم تربیتی و روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه اراک، اراک، ایرانJournal Article20160815The purpose of this study was to investigate the developmental change of spiritual intelligence from adolescence to elderly in the City of Arak-Iran. The samples were 740 persons in the following five age groups who were selected by cluster sampling method: 14-19 years-old (n=165), 20-29 years-old (n=174), 30-39 years-old (n=214), 40-49 years-old (n=100) and over 50 years-old (n=87). The samples completed the Spiritual Intelligence Questionnaire (Sohrabi and Naseri). The results of analysis of covariance revealed that there were significant differences among the spiritual intelligence of the five age groups. It was also shown that the spiritual intelligence scores increased from the first to the forth age groups, but slightly decreased in the fifth group as compared with the forth age-group. The results of pair-wise comparisons showed significant differences between the scores of the following age groups: 20-29 and 40-49, 14-19 and 30-39, 30-39 and 40-49, 14-19 and 40-49, 14-19 and over 50. The results of comparing the total score of spiritual intelligence and its subscales indicated an increase along with age in the groups 1 to 4, but in most subscales a decrease in the group 5. <br /> <br /> <br /> هدف این پژوهش شناخت روند تحولی هوش معنوی از نوجوانی تا بزرگسالی در شهر اراک بود. به این منظور 740 نفر از جمعیت بزرگسال شهر اراک، در پنج گروه سنی (۱9–14 ساله) 165نفر، (29-20 ساله) 174 نفر، (39-30 ساله) 214 نفر، (49-40 ساله) 100 نفر و (بالاتر از 50 سال) 87 نفر به روش نمونهگیری خوشهای انتخاب شدند و به پرسشنامه هوش معنوی سهرابی و ناصری (1391) پاسخ دادند. یافتههای حاصل از تحلیل کواریانس چند متغیره نشان داد که بین نمرات هوش معنوی در پنج گروه سنی تفاوت معناداری وجود داشت و نمرات هوش معنوی از گروه سنی اول تا چهارم سیر صعودی داشته و سپس در گروه پنجم نسبت به گروه چهارم اندکی تنزل یافته است. نتایج حاصل از مقایسههای زوجی تفاوتهای معناداری را بین گروههای سنی زیر نشان داد: نتایج حاصل از مقایسههای زوجی تفاوتهای معناداری را بین گروههای سنی زیر نشان داد: 29-20 و 49-40، 19-14 و 39-30، 39-30 و 49-40، 19-14 و 49-40، 19-14 و بالاتر از 50 سال. مقایسه نتایج نمرات هوش معنوی و خرده مقیاسهای آن، حاکی از افزایش نمرات، همراه با افزایش سن تا گروه چهارم و در بیشتر موارد افت نمرات در گروه پنجم بود.<br /> https://ppls.ui.ac.ir/article_21333_f7fc4a277d04882c5aca5d4e42dadde2.pdfدانشگاه اصفهانپژوهش نامه روانشناسی مثبت2476-42482220160822The Psychometric Characteristics of Wisdom Scale (WS)بررسی ویژگیهای روانسنجی مقیاس خردمندی19342133410.22108/ppls.2016.21334FAعباساکبریدانشگاه مازندرانسهیلاهاشمیدانشگاه مازندران روانشناسی تربیتیمهدیخبازی کناریدانشگاه مازندرانJournal Article20160914This research seeks to investigate the adequacy of the psychometric indicators of the Persian version of Schmit, Muldoon and Pounders' wisdom scale. By using random clustering sampling, 278 undergraduate and postgraduate students (both male and female) of University of Mazandaran were selected to complete the questionnaire. Validity of the questionnaire was confirmed by factor analysis, convergent validity, and divergent validity. Factor analysis results confirmed six initial dimensions. The reliability of the scale and subscales was verified by both Cronbach's alpha (0.71- 0.80) and test-retest method (0.71-0.78). In order to examine the effect of gender on the different dimensions as well as total score of wisdom, independent sample T-test was used to compare the different scores of male and female students along with their total scores. Our findings suggest that there is no statistically significant difference among male and female students. The devised instrument was proved to be sufficient for further studies.این پژوهش با هدف تبیین کفایت شاخصهای روانسنجی فرم فارسی مقیاس خردمندی اشمیت، مالدون و پاندرز صورت گرفت. برای این منظور نمونهای با حجم 278 نفر از دانشجویان دانشگاه مازندران در مقاطع کارشناسی و تحصیلات تکمیلی به روش نمونهگیری تصادفی خوشهای انتخاب شدند و به پرسشنامهها پاسخ دادند. جهت بررسی روایی پرسشنامه از روشهای تحلیل عاملی، روایی همگرا و روایی واگرا استفاده شد. نتایج تحلیل عاملی به شیوه مؤلفههای اصلی، وجود شش عامل را تأیید کرد. پایایی مقیاس و خرده مقیاسها نیز با استفاده از روش آلفای کرونباخ در دامنه 71/0 تا 80/0 و با استفاده از روش بازآزمایی در دامنه 71/0 تا 78/0 مورد تأیید قرار گرفت. به منظور بررسی تأثیر متغیر جنسیت بر هر یک از ابعاد و نیز بر نمره کل خردمندی، با استفاده از آزمون تی مستقل، نمره دانشجویان دختر و پسر در ابعاد گوناگون و نیز نمره کل مورد مقایسه قرار گرفت. نتایج نشان داد که در هیچیک از موارد، به لحاظ آماری تفاوت معناداری بین دانشجویان دختر با دانشجویان پسر وجود نداشت. پژوهش نشان داد که ابزار طراحی شده از کفایت لازم برخوردار است و میتواند در پژوهشها مورد استفاده قرار گیرد.<br /> https://ppls.ui.ac.ir/article_21334_672bcadbb2a4ec45f55f194846940850.pdfدانشگاه اصفهانپژوهش نامه روانشناسی مثبت2476-42482220160822Effectiveness of Positive Group Intervention on Psychological Wellbeing, Resiliency and Happiness of Foster Care Adolescent Girlsاثر بخشی مداخله مثبتنگر گروهی بر بهزیستی روانشناختی، تابآوری و شادکامی دختران نوجوان بیسرپرست35502133510.22108/ppls.2016.21335FAریحانههنرمندزادهکارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایرانایلنازسجادیاناستادیار گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایرانJournal Article20160627This study was conducted to investigate the effectiveness of positive group intervention on psychological well-being, resiliency and happiness of foster care adolescent girls under the surveillance of Isfahan Welfare Organization. The study was a quasi-experimental research and conducted through the pre-test, post-test, and follow up design with control group. By using purposeful sampling method, 3 centers were selected in Autumn and Winter 2015 and from among them 30 foster care adolescent girls were selected based on inclusion criteria and assigned to the experimental and the control group randomly (15 personseach group). The experimental group received 10 sessions of 90 minutes’ positive group intervention, but the control group received no intervention. All subjects completed the Psychological Well-being Scale (Riff), Resilience Scale (Connor & Davidson) and Oxford Happiness Inventory (Argyle, Martin & Crossland) at the pre-test and post-test as well as after 45 days at the follow-up stages, The results of multivariate covariance indicated significant and considerable increase in the psychological well-being, resiliency and happiness in the experimental’ as compared with the control group at the post-test stage. These results were maintained in the 45 days’ follow-up stage, too. Based on the results of the present study, positive intervention can be used for improvement of psychological well-being, resiliency, and happiness in foster care adolescent girls. <br /> <br /> این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی مداخله مثبتنگر گروهی بر بهزیستی روانشناختی، تابآوری و شادکامی دختران نوجوان بیسرپرست تحت حمایت بهزیستی استان اصفهان انجام گرفت. روش پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون - پس آزمون، با گروه کنترل و پیگیری بود. بدین منظور از مراکز نگهداری دختران نوجوان بیسرپرست استان اصفهان در پاییز و زمستان 1394، 3 مرکز به شیوه نمونهگیری هدفمند انتخاب و از بین آنها 30 نفر که ملاکهای ورود به مطالعه را دارا بودند در دو گروه آزمایش و کنترل بهطور تصادفی جایگزین شدند (هر گروه 15 نفر). گروه آزمایش 10 جلسه 90 دقیقهای مداخله گروهی مثبتنگر دریافت کردند اما گروه کنترل هیچ مداخلهای دریافت نکردند. آزمودنیها، قبل و بعد از مداخله و 45 روز بعد در مرحله پیگیری به مقیاس بهزیستی روانشناختی (ریف)، مقیاس تابآوری (کانر و دیویدسون) و پرسشنامه شادکامی آکسفورد (آرگایل، مارتین و کروسلند) پاسخ دادند. نتایج تحلیل کواریانس چند متغیره حاکی از افزایش بهزیستی روانشناختی، تابآوری و شادکامی در گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل بود. به علاوه در مرحله پیگیری نیز این تأثیر پایداری خود را حفظ کرد. بنابراین میتوان از مداخله مثبتنگر برای ارتقاء بهزیستی روانشناختی، تابآوری و شادکامی دختران نوجوان بیسرپرست استفاده نمود.<br /> https://ppls.ui.ac.ir/article_21335_b38c06b8b1d50a7cb9c416fe94673ce3.pdfدانشگاه اصفهانپژوهش نامه روانشناسی مثبت2476-42482220160621Effectiveness of the Attributional Retraining Program on Cognitive Emotion Regulation Strategies and Academic Resilience among University Studentsاثربخشی برنامة بازآموزی اسنادی بر راهبردهای نظمبخشی شناختی هیجان و تابآوری تحصیلی دانشجویان51662144410.22108/ppls.2016.21444FAامیدشکریاستادیار گروه روانشناسی تربیتی و تحولی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانزهراگشتاسبیکارشناس ارشد روانشناسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانمسعودشریفیاستادیار روانشناسی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، گروه روانشناسی تربیتی و تحولی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانجلیلفتح آبادیدانشیار روانشناسی تربیتی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، گروه روانشناسی تربیتی و تحولی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایرانپیمانرحیمی نژادکارشناس ارشد روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد خوراسگان، اصفهان، ایرانJournal Article20160802The purpose of the study was to determine examine the effectiveness of attributional retraining program on students’ emotion cognitive regulation strategies and academic resilience. In this quasi-experimental research with pretest-posttest nonequivalent-group design and follow up stage, 41 undergraduate students at Shahid Beheshti University in the experimental group and control group, before and after the training, responded to Garnefski, Kraaij & Spinhoven Emotion Cognitive Regulation Questionnaire and Martin & Marsh Academic Resilience Scale. The experimental group received 7 resilience training sessions (2 hours a session). The results of multivariate covariance analysis, in the short term and long term, indicated that attributional retraining program was effective in increasing adaptive cognitive coping strategies (including acceptance, positive reappraisal positive refocusing, refocus on planning, and perspective taking), and also it was effective in decreasing non-adaptive cognitive coping strategies (including on self-blame, rumination, catastrophizing and other-blame). Also, results of univariate covariance analysis showed that attributional retraining program was effective in increasing academic resilience in the shrt term as well as long term. Generally, these findings suggest that attributional retraining program was effective in improving the resilience of identifying and making optimum their personal power (personal feeling, attitudes and beliefs), find and make full use of their external resources (development of safety and feeling of protection), and mastering their interpersonal skills and problem solving ability (such as persistence, humor and communication). <br /> <br /> <br /><strong> </strong>پژوهش با هدف تعیین اثربخشی برنامه بازآموزی اِسنادی بر راهبردهای نظمبخشی شناختی هیجان و تابآوری تحصیلی در دانشجویان انجام شد. در این پژوهش شبه تجربی با طرح پیشآزمون پسآزمون و مرحلهی پیگیری، 41 دانشجوی کارشناسی دانشگاه شهید بهشتی در دو گروه آزمایش و کنترل قبل و بعد از آموزش به پرسشنامة نظمبخشی شناختی هیجان گارنفسکی، کرایج و اسپیناون و مقیاس تابآوری تحصیلی مارتین و مارش پاسخ دادند. گروه آزمایش طی 7 جلسه دوساعته، آموزش برنامه بازآموزی اِسنادی به شیوه گروهی را دریافت نمود. نتایج تحلیل کواریانس چندمتغیری نشان داد که در کوتاهمدت و بلندمدت برنامه بازآموزی اِسنادی در افزایش راهبردهای انطباقی نظمبخشی شناختی هیجان (شامل پذیرش، بازارزیابی مثبت، بازتمرکز مثبت، بازتمرکز بر برنامهریزی و دیدگاه گیری) مؤثر بود؛ همچنین بازآموزی مزبور در کاهش راهبردهای غیرانطباقی نظمبخشی شناختی هیجان (شامل خودسرزنشگری، نشخوارگری ذهنی، فاجعهسازی و دگرسرزنشگری) موثر بود. همچنین نتایج تحلیل کواریانس تکمتغیری نشان داد که درکوتاهمدت و بلندمدت برنامة آموزشی در افزایش میزان تابآوری تحصیلی دانشجویان نیز موثر بود. بهطور کلی، نتایج مطالعه نشان داد که برنامة بازآموزی اسنادی در کمک به دانشجویان برای شناسایی توانمندی فردی (احساس فردی، نگرشها و باورها)، شناسایی و استفادة بهینه از منابع بیرونی (بسط احساس ایمنی و احساس حفاظتشدگی) و غنیسازی مهارتهای بینفردی و توانش حل مساله (مقاومت، شوخطبعی و تعامل) برای افزایش تابآوری تحصیلی آنان موثر واقع شده است.<br /> https://ppls.ui.ac.ir/article_21444_ca99f2db26afb1d4ce0404ad7eb72cb4.pdfدانشگاه اصفهانپژوهش نامه روانشناسی مثبت2476-42482220160621Comparison of Self-Determination Ability and its Components in Individuals with Hearing Impairment, Visual Impairment and without Impairmentمقایسه توانایی خودتعیینگری و مولفههای آن در افراد با آسیب شنوایی، آسیب بینایی و بدون آسیب67802144610.22108/ppls.2016.21446FAستارهشجاعیاستادیار بخش روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایرانعباسعلیحسین خانزادهدانشگاه گیلانسیده زهراسید نوریکارشناسی ارشد روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه گیلان، رشت، ایرانسعیدشریفیدانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایرانJournal Article20160921The aim of the research was comparison of self-determination ability and its components in individuals with hearing or visual impairment, and without impairment. The research sample consisted of 116 people (32 people with visual impairment, 21 people with hearing impairment, and 63 people without impairment) from individuals with hearing or visual impairment, and without impairment in the city of Shiraz city. Individuals with hearing impairment and visual impairment were selected through convenience sampling and individuals without impairment were selected through multistage random sampling. To measure the Self-determination, the Self-Determination Questionnaire (Gomez-vella Verdugo, Gil, Corbella, & Wehmeyer) was used. Data were analyzed by using one-way analysis of variance and Scheffe test. The results showed that the self-determination ability of individuals without impairment was significantly higher than individuals with hearing impairment and visual impairment. It is worth noting that there was no significant difference in self-determination ability between individuals with hearing impairment and visual impairment. The results of analysis of variance (MANOVA) showed that the self-determination ability of individuals without impairment was significantly higher than individuals with sensory impairment in the subscales of autonomy and psychological empowerment. Also, there was no significant difference in none of the subscales of self-determination between individuals with hearing impairment and individuals with visual impairment. According to research findings, it can be said that training of self-determination abilities is necessary for individuals with hearing impairment and visual impairment.
هدف این پژوهش مقایسه توانایی خودتعیینگری و مولفههای آن در افراد با آسیب شنوایی، بینایی و بدون آسیب بود. نمونه پژوهش116 نفر(32 نفر با آسیب بینایی، 21 نفر با آسیب شنوایی و 63 نفر بدون آسیب) ازافراد با آسیب شنوایی، بینایی و بدون آسیب شهر شیراز بودند. افراد با آسیب شنوایی و بینایی با روش نمونهگیری در دسترس و افراد بدون آسیب با روش نمونهگیری تصادفی چندمرحلهای انتخاب شدند. از پرسشنامه توانایی خودتعیینگری گومز - ولا، وردوگو، جیل، گوربلا و همایر برای سنجش توانایی خودتعیینگری استفاده شد. تحلیل دادهها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس یکراهه و آزمون تعقیبی شفه تحلیل شد. نتایج نشان داد که توانایی خودتعیینگری افراد بدون آسیب بهطور معنیداری بیشتر از توانایی خودتعیینگری افراد با آسیب شنوایی و بینایی است. شایانذکر است که بین توانایی خودتعیینگری افراد با آسیب شنوایی و بینایی تفاوت معنیداری مشاهده نشد. نتایج تحلیل واریانس (مانوا) نشان داد که توانایی خودتعیینگری افراد بدون آسیب در خردهمقیاسهای استقلال رفتاری و توانمندسازی روانشناختی نسبت به افراد با آسیب شنوایی و بینایی بهطور معنیداری بالاتر بود. همچنین در هیچیک از خردهمقیاسهای توانایی خودتعیینگری بین افراد با آسیب شنوایی و بینایی تفاوت معنیداری مشاهده نشد. با توجه به یافتههای این پژوهش میتوان بیان کرد که آموزش توانایی خودتعیینگری برای افراد با آسیب شنوایی و بینایی ضروری است.
https://ppls.ui.ac.ir/article_21446_f00703c23b45e5957af9eca6d27cb71d.pdfدانشگاه اصفهانپژوهش نامه روانشناسی مثبت2476-42482220160921Structural Model of the Effect of Psychological Capital on Success with Due to the Mediating Role of Commitment and Satisfactionالگوی ساختاری تاثیر سرمایه روانشناختی بر موفقیت مسیر شغلی با توجه به نقش میانجی تعهد و رضایت81942146110.22108/ppls.2016.21461FAمحسنگل پروردانشیار گروه روانشناسی صنعتی و سازمانی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایرانزینتمیرزاییکارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه آزاد اسلامی اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایرانJournal Article20160812This research was administered with the aim of investigating structural model of the effect of psychological capital on career success with due to the mediating role of satisfaction and commitment among employees of Telecom Company. Research statistical population was male and female employees of Telecom in Isfahan city, who among them two hundred and eighty five persons were selected using convenience sampling. Research instruments were Nguyen et al. Psychological Capital questionnaire, Nabi Job Success (career success) Questionnaire, Spector Job Satisfaction Questionnaire and Speier and Venkatesh Organizational Commitment Questionnaire. Data were analyzed using structural equation modeling. Results of structural equation modeling revealed thatin aseriesof sequential relationships, there is a significant effect from psychological capital also on job satisfaction and organizational commitment and there is a significant effect also from job satisfaction and organizational commitment on job success (career success). The results also showed that psychological capital impact on career success was indirectly through job satisfaction and organizational commitment. Overall, the results of this study showed that job satisfaction and organizational commitment were mediating variables in the relationship between psychological capital and career success. <br /> <br /> این پژوهش با هدف بررسی تاثیر سرمایه روانشناختی بر موفقیت مسیر شغلی با توجه به نقش میانجی تعهد و رضایت در کارکنان شرکت مخابرات اجرا شد. جامعه آماری پژوهش راکارکنان زن و مرد شرکت مخابرات در شهر اصفهان تشکیل دادند که از میان آنان 285 نفر به شیوهی نمونهگیری سهلالوصول انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه سرمایه روانشناختی ناگیوئن و همکاران، پرسشنامه موفقیت شغلی نبی، پرسشنامه رضایت شغلی اسپکتور و پرسشنامه تعهد سازمانی اسپیر و ونکاتش بودند. دادهها با استفاده از الگوسازی معادله ساختاری تحلیل شدند. نتایج حاصل از الگوسازی معادله ساختاری نشان داد که سرمایه روانشناختی بر رضایت شغلی و تعهد سازمانی و همچنین رضایت شغلی و تعهد سازمانی بر موفقیت شغلی (موفقیت مسیر شغلی) طی یک سلسله روابط زنجیرهای دارای تاثیر معنادار هستند. همچنین نتایج نشان داد که سرمایه روانشناختی تاثیر بر موفقیت شغلی را بهطور غیرمستقیم از طریق رضایت شغلی و تعهد سازمانی اعمال مینماید. در مجموع، نتایج حاصل از این پژوهش نشان داد که رضایت شغلی و تعهد سازمانی متغیرهای واسطهای در رابطه بین سرمایه روانشناختی و موفقیت شغلی بودند.<br /> https://ppls.ui.ac.ir/article_21461_9803cfec4503a2c7c56de608d2693f4a.pdf